na-melek

HÜZÜN KOVAN KUŞU

2011-06-22T14:05:00.015+03:00

Gözyaşına dök yağmuru
Düş uçacak bahara doğru
Yollar açılıp konuşacak
Mutlu edeceğim yokluğunu

Huyumdur hep ölürüm
Nice aşklara bölünürüm
Ayımdır hep tutulurum
Nice ışıkla korunurum

Hüzün kovan kuşu gelmiş
Gecenin yanağına konuvermiş
Ay tenli aşık şarkıma karşılık vermiş

Dışım içimden gelir
Yani gölgem kendimden
Aşktır ölümden güzel olan
Bak ve gör y a ş a m - d ü ş // l e r d e d i r

Huyumdur hep dirilirim
Nice dağlardan dökülürüm
Ayımdır hep kararırım
Nice öpüşle aklanırım

Hüzün kovan kuşu gelmiş
Gecenin yanağına konuvermiş
Ay tenli aşık şarkıma karşılık vermiş

Söz-Müzik: Murat Yılmazyıldırım

ARZULAR SÖYLENİRSE BİTER!

2010-12-03T10:10:00.011+02:00

Bir kadının eksik alışkanlıklarından dökülüyor zaman
sırça hüzünler, saklı yol hikayeleri
bulutlara çizilen haritalarda biten masal
sesime dağılan yağmuru topluyorum
gecenin yanlış yerinden başlıyor şarkılar

ayaz sürüyor kirpiklerine şehrin kırık saçakları
ne zaman yüzüne baksam bir uçurum açılıyor
bağırıyorum sesine çarpıp geri dönüyor sesim
bilmiyorum en çok hangi iklime yakıştığımı
göçebe bir yanılgıyım kimse beni konuşmuyor

beklemekle bitiyor gitmek diye başladığım her şey
öyle yenik bir hikaye, imlası bozuk bir aşk
anımsadıkça siliniyor yüzler, bir ünlem yalnızlık
gereklilik kipinde sürüyor hayat
aslından daha anlamlı duruyor gölge

anlamıyorum
bir gelincik kaç rüzgar sığdırır ömrüne..

A...S. . . . . . .

AŞK HERŞEYE DEĞER..

2009-12-13T02:38:00.006+02:00

Öyle bir rüyaydın ki
Sadece bir kez gördüğüm
Denedim tutamadım
Rüzgarda savrulan bir küldün

Denedim tutamadım
Rüzgarda savrulan bir küldüm

Aşk her şeye değer
Seninle anladım
Bin yıl geçse sürer
İçimde rüzgarın

Aşk herşeye değer
Seni Seviyorum...
Sevmek suçsa eğer
Kabul ediyorum

Öyle bir yalnızlık ki
Eşlik ediyor hayalin
Gözlerim kapalı
Yanımdasın hala sevgilim

Gözlerim kapalı
Yanımda gibisin sevgilim

Aşk her şeye değer
Seninle anladım
Bin yıl geçse de sürer
İçimde rüzgarın

Aşk her şeye değer
Seni Seviyorum
Sevmek suçsa eğer
Kabul ediyorum..

..SANA BEN..

2009-10-20T22:28:00.005+03:00

Düşlerde sevdim seni söyleyemedim
Sessiz öptüm nefesini söyleyemedim

Sana ben şiirler sözler büyüttüm
Sana ben baharlar yazlar büyüttüm
Sana ben hummalı gizler büyüttüm
Söyleyemedim

Şarkılar yazdım sana okuyamadım
Hep yanımdaydın oysa dokunamadım

Sana ben hayaller düşler büyüttüm
Sana ben gözümde yaşlar büyüttüm
Sana ben hummalı aşklar büyüttüm
Söyleyemedim

Düşlerde sevdim seni söyleyemedim
Sessiz öptüm nefesini söyleyemedim

Sana ben şiirler sözler büyüttüm
Sana ben baharlar yazlar büyüttüm
Sana ben hummalı gizler büyüttüm
Söyleyemedim

Şarkılar yazdım sana okuyamadım
Hep yanımdaydın oysa dokunamadım

Sana ben hayaller düşler büyüttüm
Sana ben gözümde yaşlar büyüttüm
Sana ben hummalı aşklar büyüttüm
Söyleyemedim

2009-05-17T20:50:00.014+03:00

Bir ömrüm daha olsaydı ah uğruna vermez miydim?

Eski bir yalandı o aşk denilen masaldı!

Bilmezler nasıl sevdik aşkım, bilmezler nasıl yandık

Hani durmaz dönerdi dünya! biz deli sevdalıydık

Hani yıldızlar şahitti, neden görmezler artık.

Gözlerin değil miydi cennetimdir dediğim
Acımasız h a y a t yolu elimden tut sevgilim

Eski bir yalandı o aşk denilen masaldı
Dilimizde kaldı şimdi bir ayrılık şarkısı

Bilmezler nasıl sevdik aşkım,bilmezler nasıl yandık
Hani durmaz dönerdi dünya biz 1 deli sevdalıydık

Hani yıldızlar şahitti, neden görmezler artık
B i l m e z l e r k i /b i z/ a y - r ı l - d ı k.

< Yücel Arzen >

Gitme..Gökkuşağı Ağlar Bunu Unutma!

2009-05-10T20:17:00.023+03:00

/bana bir şiir yaz diyorsun, içinde Gökkuşağı'nın yedi rengi olsun/

sabah mahmurluğumda bazen, güneş ışıklarından çok önce dolar içime
tarifsiz hüzün gibi iç acılarım, gözlerim boşluğumda sensizliğe düşünce
elimde değil ne yapayım, bir masalın yeni sayfasını tek başıma okumak
sönmez bir yangındır ocağımda, çayı sadece kendi bardağıma doldurmak

/tavşan kanı bir gül açar dudağının tadını bilen çay bardağında/

nasıl olursa akşam olur sonunda, sorma anlatamam ki yolunu gözleyişimi
sağlamasız yalnızlık girdabında, uslanmaz hasretlerim gibi iç çekişlerimi
ah bu alacakaranlık, hep aynı renge boyar umudu saat geceye dönmeden
güneşi tutmak gelir içimden, yüreğim siyahta kaybolup, iş işten geçmeden.

/pencereme her gece aynı güneşi asarım, üstünde parmak izlerin/

öyleyse kal yanımda, bereket hangi tarladan fışkıracaksa orada olalım
çocuksu çığlıklarımızı yanımıza alıp, başaklardan başımıza taç yapalım
ekin boyu dereler aksın her yanımızdan, kağıt kayıklar yüzsün üzerinde
hem alışmış oluruz şimdiden bizde, yarın açılacak olursak açık denizlere

/taze ekmek kokusu gibidir buğday olup öpüşmek, sıcak tarlalarda/

istersen orman olur, yüksek salıncaklar kurarız boyumuza yeten dallara
yeni yarınlar ezberleterek, bahar tazesi açmış, dalına yabancı yapraklara
gölgesini mekan seçince ulu ağaçların, bak işte derim içine gözlerimin
ne görüyorsan onu oku bana, sana yazılmış her dizesinde gibi şiirlerimin.

/eğer konuda hasret varsa, unutma ki yaprak rengidir kavuşmak/
ya sahipsiz mercan adalarına ne dersin???

okyanuslara dalmaya kuşbakışı
en göz çalımı renkleriyle boynuna, ziynet çelengi gibi dolamayı kollarımı
istediğimiz resmi çizmek için, sınırsız ve çılgın bir tuval olsa önümüzde
ve sen büyüleyici bir peri gibi, renk olsan gelecek için ıssız sahillerimizde

/cam göbeğine düşen ışık kırılınca çıkar ortaya, tüm saklı hazineler/

ve görürsün bir doğru açı gibi, aydınlanır önümüzde denizler ve gökyüzü
yavan gerçeklerimizi bırakıp, seçeriz kendimize zengin özgürlüğümüzü
yani yüzmek çırılçıplak derinlerde ve kanatlanıp uçmak bulutlar ötesine
işte bunu diyorum anlıyor musun, bir trende vagon olup girerken tünellere.

/her karanlığın sonunda bulutsuz ve çalkantısız aynı aydınlık vardır/

canımın içi hadi sen yaz şimdi bana, yarın için ne almak lazımsa mutfağa
şarabımız kristal kadeh olmasın, menekşe gölgesini düşürürüz sofraya
gözlerinin içine bakarım beni anlatırken, bir parça sarhoş, seversin bilirim
ve sonra yakarım keyifli tarafından bir sigara, dumanını başka tarafa üflerim.

/sanki bir sabit kalemle öpüşmüş gibi dudakların, menekşe -ler açtığında/

/şiiri oku ve kal yanımda, gidersen önce gökkuşağı ağlar, bunu unutma/

-Alıntı-

2009-05-08T21:07:00.008+03:00

I

..üstat, beni müsait bir şiirde indir..

bugün bir şiir bile uğramadı yanıma
sana uğradı mı bilmiyorum
pencere kenarında yağmuru seyrettik yalnızlığımla,
balkona astığımız düşlerimizi içeri aldıktan sonra
kimsenin öğretmediği bir şeyi öğretmeni dilerdim../..ayrılırken
ama sen herkesin öğrettiğini yineledin
şimdi aşk../..inançlarını yitiren bir ayyaştır köprü altlarımda

deniz kabuklarından bir mumluk yapmıştım sana,
vermeye zamanım olmadı
şimdilerde içinde yakıyorum,
sesini duyuramayan kelimelerimin yorgunluğunu
biliyor musun../..bilmem
sen cümlelerimin 1. Kordonuydun

II
..susmaya gidiyorum.../..birazdan dönerim..

acil servis gibi yetiştim bütün kanamalı sevdalarıma
yanlarına gittiğimde,
odaları boştu../..çarşafları temiz
bir küçük not bile yoktu../..”kurtardığınız için teşekkür ederiz”

bu yüzden emekliliğimi istedim yorgun aşkların baş hekiminden
tazminatım suskunluk
beni ait olmadığım şehirlerde aramayın,
adresimin caddesi../..burukluk

III
..teri soğumamış bir ayrılıkla içilen özlem, ateş yapar..

dün gibi hatırlıyorum ayrıldığımız günü
24 ocak../..kış../..kıyamet../..felaket
sanki herkes beni görmek için toplanmıştı şehir meydanında
parmaklarıyla gösteriyorlardı../..“işte bu kadın terk edildi” naralarıyla
bu günlerde../.dalgasını geçebiliyorum vedaların
o günlerde../..serum kokularına bulaşmıştı bütün kılcal damarlarım

gerçekte kim olduğunu çok düşündüm,
özleminin yer yer sağanak yağışlı olduğu zamanlarda
galiba artık biliyorum
sen../..büyümeye zamanı olmayan çocukların,
dar zamanlarda attığı içten bir kahkahasın

beni beklemeye gidiyordun.../..galiba yolu şaşırdın

IV
..bu şiire girmek hüzünlü ve yaşlıdır..
biraz önce gözlerimden düştün
seni ıslattığım için üzgünüm
yanaklarımda kurumanı istemezdim,
dudaklarıma almışken ıslaklığını
sen../..gözlerim../..ve katre
sana yaşatmak istediğim çok şey vardı,
aşk’da kısa çubuğu ben çektim...

V
..kırgınlıklarımı kaybettim, hükümsüzdür..

sabaha karşı gittiğin için bağışladım seni
sen de kendini bağışladın mı../.. bilmiyorum
zor oldu indirmek resimlerini duvarlardan
ki.../..tozlanma diye albümlerde yaşatmadım seni
seni../..bir “anı” olsun diye sevmedim
..ve hiç aldatmadım../..kirpiklerimle bile

çok önceleri sorduğum bir soruydu,
“şiir bir aşk’ı kurtarabilir mi?” diye
yirmi dokuzuma iki adım varken gülümsüyorum da,
şiir bir aşk’ın ancak bekçisi olabilir

VI
..bu şiirde U dönüşü yapılmaz..

illegaldir bütün terk edişler,
ölümlerde dahil..

VII
..kızım bahara aldanma, üstüne yine de bir şiir al sen..

mayıs’ın çocuklarıyız ikimizde
belki de bu yüzden acele ettik ayrılmak için,
tenlerimizin ateşi bizi kavurmasın diye..

biliyorsun../..çok erken aldım hediyemi senden
seninkini vermek içinse çok geç

doğum günün kutlu olsun../..unutmadı giritlalesi
mumlarını söndürdüm../..yüzümde gönderdiğim dileklerin gölgesi

VII
..aşk dersem çık, ayrılık dersem çıkma..

dedim../..çıkmadın
aşk bitti.

Pelin Onay

(K i m s e n i n K İ M / Se-S-Sizliği! Ne..)

2009-05-06T22:49:00.018+03:00

zamanı yıllarla tartanlar
yanılırlar
hiçbir şey tartılmaz başka bir şeyle
hatta çoğu zaman kendiyle bile
yaşanır, içini tohuma bırakır
geçer gider
geçmez sandıkların bile

hiçbir geçen tartılmaz kalanla
neyin kaldığını çoğu kez kendi de bilmezken insan
kimse kimse kimse
sahi kimse
ya da hiç kimse
söylediklerimden çok
sustuklarım
seçtiklerimden çok
reddedilmek için
ne kadar varsam
o kadar kimseyim kendime

güç kötü bir şey
kaderken de
kaldıramazken de
güç kötü bir şey
güçlüyken de
güçsüzken de
kaldığın yerden devam etmenin karanlığı
benzemiyor hiçbir çaresizliğe
kimin kaldığı yer var ki dünyada
kaldım sandığın yer
bizden geçendir çoğunlukla
içimizi parçalaya çoğalta
hâlâ gittiğim sona aceleci adımlarla
bütün iş birinin dediği gibi,
yavaşça acele etmek aslında

ölene kadar yavaşla işte
ölene kadar yavaşla
ne başkalaştırırsan o kadarsın
başkalarının imtihanlarından büyük gelecekler umma

çaresizlik bile bizden bir başkası yapmaya yetmez
bize biçilmiş döngüye katlanırız yalnızca
bir bakıma hiçbir yerdeyiz
bir bakıma yalnızca buradayız
var oluşumuzun ağırlığı altında ezilirken yapayalnız
ait olduğunu sandığın bütün grupların içinde yapayalnız
reddin imkânları sayım kayıpları yoklama kaçakları
sanma ki hayat bizi bekler başka kıyılarda
oysa biz buradayız
halsiz, kanıtsız
yılların neyi tarttığını bile bilmeden
kendi gücümüzün altında azala azala

kollarımız kadar kulaç.. kalplerimiz kadar sahil
hiçbir Ada'nın almadığı yalnızlarız,
tamamlanmamış haritasında
define ve varlık
geleceğin tarihe dağıttığı kayıplar
bir gün birbirini bulmanın umuduyla

gölgemizle barışmanın uzun yolculuğu: büyümek
kendiyle tanışmayı erteler insan çoğu zaman
hayat yanlışlarla kısalır
başka biri olarak girdiğimiz bir kapıdan
bir diğeri olarak çıkarız
gündeliğe katlanmak için başkalarını kandırırken kendimizi yanıltırız
içimizi denerken yüzeriz farklı yüzlerle kendi içimizde bile
bu yüzden aşk yalnızca bir fikirdir
bu sefer gerçekleştirdiğini sandığın bir fikir
hep öyle oldu bende
hep saklı kaldı içimdeki anahtar
ve hep aynı kilitte kırıldı

fikirler de zamanla değişir
kırıldıkları yerde
kırıldıkları yer her şeyi değiştirir

zamanla bir şey söylemez artık kırılmak bile
sonra başka bir başlangıcın kapısında
aynı korkularla kalakalırız
daha önce de söylemiştim:
kimse yoktur kimsenin kimsesizliğine
her şiirin gizi başka bir şiirle
açıklar kendini
demiştim ya, hep öyle oldu bende
böyle katlandım kimsesizliğe
o birini ararken bile biliyordum
hiç kimse hiç kimse hiç kimse

Murathan Mungan -KİMSE

(.. k i m i n / A ş k'ı / k i m e ..)

2009-04-26T23:09:00.017+03:00

Ayna yüzünde buluşmalar

Çoğu zaman her mevsim tekrarlanır bir duyguyu yaşarız. Yazılan her kelimenin gittiği bir hedef, her söylenen sözcüğün vardığı bir nokta mutlaka vardır hayatımızda..

Gecelerin daha sıcak olduğu zamanlarda, açılan pencerelerin yüzümüze vurduğu esintiyi hissetmek, ya da en kestirme tarafından aşk..

Zoraki geçen bir zamanın verdiği yalnızlık üzerine dokunulası bir aşk..Hiç yaşanmamışcasına tekrar eden bir birliktelik..Hiçbir sancısına kendini alet etmeyen, dürüst ve paylaşılabilir bir sevda sendromu..Bir taraftan ihanetlik kılavuzu..Diğer yandan gözü kapalı bir hayal suskusu..

Kendini sürekli özleten bir metaforda ne zaman ayrı kalınsa, haliyle adından söz ettiren bir sebepleniş duygusu.. Gittikçe sahiplenilen, kıskanılan, sonuçta sürekli bir beraberliğe kadar götüren, ya da götürmeyen yolda bırakan, ruhsal bir ayaklanış belki de..

Aşk, tekil düşünmeyen varlıkların, haklı çıkabileceği bir dürtü belki de..Ansızın baştan çıkaran bir rüzgarın peşine takılıp, beklentilerin ne derece yerini bulabildiği bir iletişim - anlayış halini almasına dek süren bir yarış..Bir aldatma ve ötesi bir yalnızlık belki de.. Yalnızlık olduğu kabullenilmese de..

Genelde bakıldığında yaşanılan her zamanın boşluğundan yakınılan, fakat her yalnızlık sonrası tozlu raflardan indirilip anlamından faydalanılan bir öteleniş...Bir beklenti.. Bir kendini bilmezlik.. Bilmek istememezlik..

Aşk, kendi içinde, mıymıntı heveslerin verdiği yorgunsu zevklerin telaşına kapılıp, şarkılarda nakarat kovalamak, nakaratları hediye etmek, seni seviyorumların ardına saklanan sevda kurgularına sığınıp, ne elde edilmek istendiği konusunda geçerli bir fikri savunamamak olsa gerek..Belki de en iyi bilinen, ama en iyi şekilde uygulanamayan kanbur bir olgu hayatımızda..

Hangi aynada tozlanmış bir ruhu yakalasak, ardında biriktirdiği acılara tanık olmamak elde değil..Acıysa kendi içinde bir aşkın en baskın hali olsa gerek yüzümüze yansıyan..Gizlenen yüzümüzü her başlangıçta biraz daha sakilleştiren..Bir parça daha hayatla başedebilmek kapsamında yalnızlaştıran..

Her bakışta süresi dolan gözlerin suskunluğuna bırakılan bir ilerleyiş süreci..

Ne kadar uzağız aynaların yüzündeki buluşmalara.. Ne kadar uzaklıkta açılan bir yarayız kendi içimizde.. Bir kez daha susturulmak yüzleşmek zorunda kalınan gerçeklerin ortasında, birbaşına bırakmak aşk'ı.. Ne kadar yakınız içimizdeki ayrılıklara..

Bilinmesi gerekenlerin, yaşanması gerekenler olmadığını her defasında tekrar ederek.. Bırakıp gitmek bütün yeminlerin zamanla unutulan dünyasına..Bırakıp gitmeyi bile adamakıllı beceremeden..

Mutluluk veren sahte oyunların, perde arkasında ağlayabilmek için vardı belki de kabullenmeye zorlandığımız aşk.. Oynadığımız bu oyun aşkmıydı, yoksa aşkmı bizi oynuyordu..Ağlayan bizmiydik bütün yalnızlıklarda, düşünmeye bile vakit bulamazken, bulmak için binbir çaba sonrası..yoksa gizli bir aşkmı vardı bizim yerimize ağlayan..Bizi aşk yerine koymaya çalışan.. Bilemedik..

Kırılgan bir ömrün, unutulan yanıydık her paylaşımda..hayatın yüzünü aynalarda göremeden..
Kendi sesimize yenildik..İçimizde gizlenen bir Aşk vardı..

Ama Aşk gibi, Bir Aşk yoktu!
.. A ş k g i b i, A ş k y o k! ..

Birkan Askan

KÜÇÜK PRENS

2009-04-23T22:24:00.015+03:00

Çok geçmeden küçük prensin çiçeğini daha yakından tanıdım.
Gezegeninde daima başka çiçekler olmuştu. Ama basit çiçeklerdi bunlar ve sabahleyin ortaya çıkar, akşam olunca gözden kaybolurlardı. Pek az yer kaplarlardı, kimseye zararları yoktu. Derken bir gün, nereden geldiği bilinmeyen bir tohum, diğerlerinden çok farklı bir filiz verdi. Küçük prens önce onu yeni bir tür baobap sandı. Bu yüzden de büyümesini yakından takip etti. Ama bir süre sonra bitki uzamayı bıraktı ve tomurcuklanmaya başladı. Kocaman bir tomurcuktu bu. Tomurcuğun yeşil zarının altında olağanüstü güzellikte bir çiçeğin gelişmekte olduğunu hissediyordu küçük prens. Çiçek tüm renklerini özenle seçiyor, taç yapraklarını tek tek düzenliyor, kusursuz bir giysi meydana getirmek için hazırlıklarını yavaş yavaş tamamlıyordu. Gelincikler gibi buruşuk olmak istemiyordu. Onun istediği, güzelliğinin zaferiyle ortaya çıkmaktı. Gerçekten de çok kibirliydi. Bu gizemli hazırlıklar günlerce sürdü. Derken bir sabah, güneşin doğuşuyla birlikte çıktı ortaya.
Bunca sıkı ve özenli çalışmanın ardından önce bir esnedi. “ Ah, affedersin. Henüz tam uyanamadım. Saçım başım darmadağınık “ dedi.
Ama küçük prens onun güzelliği karşısında duyduğu hayranlığı gizleyemedi. “ Ah, ne kadar da güzelsin! “
“ Öyleyim değil mi? “dedi çiçek kibarca, “ güneşle aynı günde doğdum.”
Evet, pek de mütevazı sayılmazdı doğrusu, ama öyle büyüleyiciydi ki!
“ Kahvaltı vaktim geldi sanırım, acaba ihtiyaçlarımı karşılayabilir misin? “

“Hava akımı çiçekler için korkunç bir şey olmalı. “diye düşündü küçük prens. “Bu çiçek gerçekten de çok karmaşık bir yaratık."
“ Akşama beni cam bir korunakla kapatmanı istiyorum. Burası çok soğuk bir yer. Ve oldukça da rahatsız. Benim geldiğim yerde...”
Aniden susmuştu çiçek. Ama artık çok geçti. Geldiğinde sadece bir tohumdu. Başka dünyalar hakkında bir şey bilmesine olanak yoktu. Böyle kolay keşfedilecek bir yalana başlarken yakalandığı için canı sıkılmıştı. Küçük prensin kafasını karıştırmak için öksürmeye başladı.
“ Korunağım nerede? “ dedi sonra.
“ Getirecektim, ama benimle konuşuyordun.”
Küçük prensi utandırmak için biraz daha öksürdü çiçek. Ona olan sevgisine ve iyi niyetine rağmen, artık küçük prens çiçekten şüphelenmeye başlamıştı. Onun anlamsız sözlerini ciddiye almıştı. Sonra da çok mutsuz olmuştu.
Bir gün bana:”Onu hiç dinlememeliydim“ dedi. “İnsan çiçeklere asla inanmamalı. Sadece onları seyretmeli, koklamalı. Benimkinin kokusu gezegenimin her yerine yayılmıştı, ama ben onu nasıl mutlu edeceğimi bilemedim.“
İçini dökmeye devam etti küçük prens.
“O zamanlar hiçbir şeye aklım ermiyordu. Konuşulanlara değil, yapılanlara önem vermeliydim. O güzel kokusu ve ışıltısı bana iyi gelmişti. Onu hiç terk etmemeliydim. Bana oynadığı oyunlara rağmen yumuşak bir kalbi olduğunu anlamalıydım. Çiçekler çok tutarsız oluyorlar. Ama bak, ben de onu nasıl seveceğimi bilememiştim. O zamanlar çok deneyimsizdim.”

Oradan kaçabilmek için sanırım vahşi kuşların göç etmelerinden faydalandı küçük prens. O sabah gezegenini bir güzel düzenledi. Aktif yanardağlarını özenle süpürdü. İki tane aktif yanardağı vardı. Sabah kahvaltısını bunların üzerinde ısıtırdı. Ayrıca bir de sönmüş yanardağı vardı. Ama ne olur ne olmaz diye onu da temizledi. Söylediğine göre, düzenli olarak süpürüldüklerinde yanardağlar hafif hafif yanarlarmış Hiç patlama olmazmış. Yanardağ patlamaları da baca yangınlarına benzer. Temizlenmezlerse felakete neden olabilirler. Tabii biz, dünyamızdaki yanardağları temizlemek için çok fazla küçük kalıyoruz. Bu yüzden de, patladıklarında büyük zararlar meydana geliyor.

Küçük prens hiçbir üzüntü hissetmeksizin, son baobap filizlerini de söktü. Bir daha hiç geri dönmeyeceğine inanıyordu. Ama o sabah son kez yaptığı bu günlük işler ona öyle güzel gelmişti ki.. Ve nihayet çiçeğini sulayıp korunağını üzerine yerleştirmeye hazırlanırken, ağlayacak gibi oldu.

"Elveda" dedi çiçeğe. Ama çiçek cevap vermedi.
“Elveda“ dedi tekrar. Çiçek öksürdü.

Ama üşüdüğü için öksürmemişti bu kez.
“Aptalca davrandım“ diye fısıldadı sonunda. “Lütfen beni affet. Mutlu olmaya çalış.“
Oysa küçük prens çiçeğin sitem edeceğini sanıyordu. Şaşırmıştı. Elinde çiçeğin korunağı, öylece kalakalmıştı orada. Bu davranışına bir anlam veremiyordu.
Çiçek: “Seni elbette seviyorum“ dedi. “Eğer bunu anlayamadıysan, suç bende. Ama sen de en az benim kadar aptalca davrandın. Neyse, mutlu ol. O korunağı da bırak elinden, artık onu istemiyorum.”
“Ama rüzgar..”
“O kadar da hasta değilim. GeCenin derinliği bana iyi gelecektir. Bir çiçek olduğumu unutma.“
“Ama hayvanlar..”
“Eğer kelebekleri görmek istersem, birkaç tırtılla iyi geçinmem gerekecek. Eğer bunu yapmazsam, hiç arkadaşım olmaz. Sen uzaklarda olacaksın. Hayvanlara gelince, onlardan korkmuyorum. Benim de pençelerim var “ diyerek dört küçük dikenini gösterdi. Sonra da “ Böyle oyalanma, sinirlerim bozuluyor. Gitmeye karar verdin, o halde git“ dedi. Ağladığının görülmesini istememişti.
Ç - o - k - g - u - r - u - r - l - u - b - i - r - ç - i - ç - e - k - t - i . .

SİL GÖZÜNÜN YALNIZLIKLARINI!

2009-04-19T16:50:00.007+03:00

Kışın hasrete bıraktığı sıcaklığımla tutunuyorum yine sana.Yine sana diyorum hala sana.
Yine sana-hala sana uzanıyorum..

“Güneşi avuçlayanlar ateşe meydan okuyanlardır!”

Oysa ki, Güneşti gün ardı payıma düşen.canımı yangın yeri sanan bir yar/dı kendimden geçen..Yarsızımın-sevdaya ters düşen hecelerine kıvrılıyor adınla hüznüm.üfürük masalların teğet geçişleri hırpalıyor gücümü.Yüreğimde dinmeyen kırağı bir sancı bu.. sağnak yağmurlar gibi üzerime serilen yalnızlığım var birde gözyaşlarım..!

“Avazıma yeltenen suskun bir el neyi değiştirebilir ki,içimde sen kanadıkça! şuursuz bu ayrılık !”

Kesik ellerim bedenimden sıyrılan yarım kalmış cümlelerden medet umuyor.
Sevdayı beyan eylemiş bir dün’ün yarın’a yazdığı içi boş mektuplardayım.kederin “kimbilir” dediği göçük bir şehrin dibine bırakıyor hayat beni. başucumda okunan bu selalar ise,sensizliğimdendir..

Gelmezim!
dilime küfür salan bir sen kalsa da aylardan bana..
sen yinede
gel/me, sürme yollarını git/leşmişken
adı yar/dı demişken,dön/me
ve anlamına binlerce gün yatırdığım sözlerinle bit!

“yare’m
.. ömrüne yarasın bedbahlaşan bensizlik!!!”

Sokalar ıssız - içimde tek sesli harflerin yalnızlığı.Nefretim ise kapıya dikilmiş vuruyor yüzüme vicdansızlığını. Yaralarımı çiğneyen adımlarına sızıyor ruhum.
Tıpkı yüreğinin yamalı yerlerinden sızan kokmuş aşk gibi.
Yakıyorsun..

Ağardı gün..
Pencereme dayalı GeCeler eksiliyor ömürden!
Daracık sokağın ahşap evlerinde gözlerim.yokuş yukarı tırmanan ne çok umut vardı zerre zerre yok olan..

Varlığının serzenişiyle boğulan gelgitlerimin direnişiydi bu yokuş yukarı sokak!
Ve delirmişliğimin notalara saklanışıydı mırıldandığım bu matemli şarkı..
Yırtık düşler kuran bir kız kaldı yüreğini hep kışta unutan.
Aşka davalı ve saçları kördüğüm bir kız.
Adını zihninden yutan..

Çekildim geriye..
Ruhumu şarkılar besliyor artık ..
Umudumu yamaçlarıma sererek..Gel/meyişlerine diktim yalnızlığımı..

Sende,
SİL GÖZÜNÜN YALNIZLIKLARINI!

Aşk İki Kişi Arasında Asla Eşitlenmeyendir

2009-04-17T14:13:00.015+03:00

Gözün başkalarını da görüyorsa sevdiğini sevmiyor musundur artık?
Birini sevmek topyekûn kapattırır mı "dükkânı"? Kepenklerin inmeli midir, elenmiş un varsa elek asılmalı mıdır duvara?
İnsan güzel adamları ve güzel kadınları "görüyorsa" hâlâ, hâlâ "bakıyorsa", aklından "Acaba?" diye geçiyorsa, aslında o kadar da dolu değil midir içi?
Bir boşluk mu vardır aslında? Ondan mı yani mesela?

Liseli bir meram gibi görünen bu bahis, derdi ömürlüktür esasında. Eğer bir tür "kalbî lobotomi" olabilseydi, birini sevince artık ömrünün sonuna kadar kafan karışmasaydı hiç, başka bir şeyi, başka kimseyi düşünemez hale getirilebilseydik kendimizi bir ameliyatla..

Oh! Ne şahane olurdu. Konu kapanır, işimize bakabilirdik. Ne ki hayat bölünüyor ortasından bazen. Nar gibi çatlıyor kalp yumuşak karnından. Dağılıyoruz kırmızı kırmızı, toparlayamıyoruz tanelerimizi.

Ama işte kalbimiz çırpıştı diye hata da yapmak istemiyoruz; hayatlarımız çok fena kıymetli. Tanıdığımız, sevdiğimiz, güvendiğimiz, alıştığımız hayatı bırakmak, bir güzele feda etmek elimizdekini de vicdani bir mesele.
Bir vicdan ve korku terazisi çalışıyor hep içimizde. Ne kadar korkuyoruz kaybettiğimizin yerini dolduramamaktan? Kalbimiz buruşacak mı kapılmasak hiç o yeni rüzgâra? İhtiyarlamış gibi mi hissedeceğiz?

Başlangıcın heyecanı mı daha büyük, yoksa kaybetmenin korkusu mu? Bir yeni ile karşılaştığımızda içimizin karmaşık hesap makineleri başlıyor tam yol çalışmaya.

Günahın lezzeti
Yanımızdaki, hayatımızdaki meşru olandır hep. Kabul edilmiş olan, arkadaşlarımıza tanıştırılmış olan, bizimle birlikte hatırlanan, birlikte hatırlandığımız kişi.

Birini bırakmıyorsun ki bıraktığında, kendinin onunla tanımlanmış halini de bırakıyorsun aslında. Kendinin o kabuğunu bırakmak kolay mı?

Diğer yandan günah, her zaman daha lezzetlidir sevaptan. Ah günah! Bir nar gibi çatlar ve çatlatır insanı ortasından.

Ne çok kırmızıymış için, görür ve hayret edersin kendine. Neler neler yapabilirmişsin meğerse! Yeni insan hayretleriyle gelince meclise, minderler kaldırılır, döşekler havalanır. Ah! O tatlı günaha yer mi bulunmaz!
Ama ya eğer hayat güvenmek demekse? Ama ya hayat aslında bir hayretten uzun sürerse? Mesele budur ve hiç hakiki anlamda hesaplanamaz.

Ama bilirsiniz siz de, nar bir kere çatlarsa kimse taneleri toparlayamaz. Çatlatmayayım desen nar kıpırdar kıpırdar, duramaz. Ve kimse böyle büyük kararları verecek gücü kendinde bulamaz. Kimse doğrunun ne olduğunu, benim diyen kimse, bilemez.

İşaret ver hayat!
Kimse sevilmemeyi göze alamaz. O yüzden kimse kimseyi terk etmek istemez, karşıdaki anlasın da gitsin isteriz hepimiz. Ya gitmezse? O zaman bu büyük ve tehlikeli ve günahlı kararlar bize kalmasın isteriz.

Bir işaret versin hayat. Biz istemeden olsun, kalbimize hesap verirken "Başka ne yapabilirdim ki?" demeyi dileriz.

Öyle bir şey olsun ki kaçınılmaz olsun günah.
Öyle bir şey olsun ki sen sorumluluğunu alma olanların.
Öyle bir şey olsun ki, tufan gibi alsın götürsün seni. Sen seçmemiş ol başına geleni. Bedeli ödenmesin yani. Nar kendi kendine çatlasın.
Sen dur öylece. Ellerin iki yana açık. "Ne yapabilirdim ki? Olacağı varmış" de.

Çatlasın nar, saçılsın hayatın yerlere..

Ece Temelkuran / Nar Kalpler

S A N A G İ D E N 'Y O L' LAR K A P A L I

2009-04-14T20:38:00.016+03:00

biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni

ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi

uyandım uyandım, hep seni düşündüm
yanlız seni, yanlız senin gözlerini

sen bayan nihayet, sen ölümüm kalımım
ben artık adam olmam bu derde düşeli

Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki

anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği

kaç kez sana uzaktan baktım 545 vapurunda;
hangi şarkıyı duysam, bizim için söylenmiş sanki

raslaşmamak için elimden geleni yaparım
bu böyle pek de kolay değil gerçi

alışırım seni yalnız düşlerde okşamaya;
bunun verdiği mutluluk da az değil ki

Çıkar giderim bu kentten daha olmazsa,
sensizliğin bir adı olur, bir anlamı olur belki

İnan belli etmem, seni hiç rahatsız etmem,
son isteğimi de söyleyebilirim şimdi:

bir geceyarısı yazıyorum bu mektubu
yalvarırım onu okuma çarşamba günleri

tek yanlı aşk kişiyi nasıl abtallaştırıyor
nasıl unutmuşum senin bir başkasını sevdiğini

Çocukça ve seni üzen girişimlerim oldu;
bağışla bir daha tekrarlanmaz hiçbiri

Cemal SÜREYA

Kıyısı olmayan cümleler kur bana..

2009-04-10T00:13:00.009+03:00

Bir-üşüyen mevsimlerde aklımı toplarken içimi-dışımı yoklamak,sakladıklarımın gizemli kutularını açıp korkularımın silahını kuşanmak yıkıcı bir yalnızlık depremi gibi.eylül,arsız bir sevgili gibi kollarını dolayınca kalemime;hüznümü soranlara 'bir şeyim yok,iyiyim!' diyorum.

oysa benim birşeyim var!dilimin ucunu dokundurduğum kutsal sözlerle sadece seni kandırabiliyorum.halbuki çalımlı laflarla hayat kurgulayan acemi yazarlar gibi ağlıyorum içime.sonra aynalar,yalanı yakalanmış vicdan kadar mahcup ediyor beni.

oysa ben,yakamı ellerinden kurtardığım sevgili(m) bilirdim eylül'ü.zaman aralıklarında tütün sarılmış şiirlerimi tozu dumana katarak koşturduğum,okuttuğum yarim bilirdim.şimdi içimde sana karşı sonsuz bir küskünlük var!yaşamak,ürkünç bir fırtına gibi mevsimlerime saldırıyor.artık kaldırım kenarlarına oturup karıncalarla konuşmalıyım!kapım çalmalı.tanrı gelmiş olmalı!ya da hayata şerh düşmüş bütün nebiler ellerimden tutmalı.

iki-kalbim,kıyıları yağmalanmış şiir gibi.dalgaları ürkek,köpükleri kurumuş.aç da oku beni.alfabemle körebe oyna!harflerimin gözlerini.ya hiç,ya kıymet biç!ya kan akıt, ya yağmala.ama birşey yap.bir kargaşa uzatsolumdan.ya da at üstüme günahlarını da,bir adem boyu şiir yazayım sana.kurak baharlar gibi dolaş satırlarımda.mürekkep bulaşmış dudaklarıma içini değdirisağılacak tek harf bırakma kalemimde.kısır bir aşk gibi erit ruhumu.

kanım kelamımı kirletsin de güneşli gülüşüne yağmurlar katanın bereketi gitsin.ver elindeki kirli şarkıları dilime de hep yen beni,hep yenileyim sana.mağrur bir öfke gibi küllendir bedenimi.ah çektikçe vezirine kalelerime atlılarını gönder.kahkalarımdan hüznümü kopar.

bir hayal çiz aynada,bu gerçek benim de!

bilmiyorum bu kaçıncı yenilgim.artık hayatla vuruşmayacağım.her seferinde kalbimi lime lime ediyor.

kırlarımda su gibi,su gibi biçimsiz koşuyor kısraklar ve kazanmak beni umursamıyor!

üç-nuh son anda bileğimi kavrıyor.
-çok dünya yutmuşsun!
ama oldu işte.kurtuldun!

artık sus!sus ki,altlarından ırmaklar akan evler gerçek olsun.kilim silkesin tahta balkondan.genç ağaçlar yapraklarını döksün.gizleyelim mahrem yerlerini ruhumuzun.sen yine hayat de adına,ben dallarından ölü serçeler sarkıtan söğüt.sus ki,çisil çisil yağsın yağmurlar!

Ve G ü z e l l i k Bazen .. S U Ç-A Dönüşür (:

2009-04-04T01:24:00.033+03:00

"Oysa sevmek, en fazla, neyi sevdiğini fark etmek demektir ve seven biraz da neyi sevdiğini bilendir.
..ve neyi sevdiğini bilenle bilmeyen arasındaki fark sadece bilmenin bilincinden ibarettir. "

"..sözcükler sınırlı hayal/in ise sınırsızlıktı."

"Züleyha bir uzun name; yusuf!un okuması yazması yoktu. Züleyha üç soru, beş soru, on soru; yanlış yoktu, ama yusuf!un cevap kağıdı boştu."

"Karanlık gecede halden hale girerken Züleyha'nın kalbi, Züleyha en çok da sabrın kimden olduğunu bilmeden ve sabrının iç yüzüne erişemeden sabretti. Tahammülünün anlamını çözemeden tahammül etti. O kadar ki ne sabrına sahip çıktı, ne tahammülünden hoşnut kaldı."

"Ne bulduğunu bilmeyişi, ne bildiğini bulmayışındaki kararsızlıktan."

"Tahammül, bu benim gücüm, diye kıvrandı günlerce, billur kesimli camların arkasından ırmağın ufuklarına bakarak. Ardından da, tahammül, bu benim güçsüzlüğüm, diye ağladı. Gücüm olan şey zaafım. Benim olmayan bu hayata tahammülüm güçsüzlüğüm, benim olmayan bir hayata tahammül edecek kadar da güçlüyüm.

Sonra, sabırlıyım, dedi, ne güzel. Sonra sabrına öfkelendi, neye sabır, niye sabır?"

"Yolu uzun, çok uzun Züleyha'nın.
Aşk verilmiş ona, aşkı bilmiyor. Sabır verilmiş, sabra sahip çıkamıyor."

"Züleyha'nın gözleri bir büyülü siyah korku. Kimin gözleri değse Züleyha'nın gözlerine, Züleyha'da birşeyini unutacak. Kime gözleri değse Züleyha'nın onda kendinden bir şeyler bırakacak."

"Her şeyin kalpte başlayıp kalpte bittiği mevsimde, her şeyin kalpteki rengine göre isim aldığı yerde Yusuf bu duasındaydı. Ve Yusuf biraz da bu dua ile, bu duayı edebilmiş olma yürekliliğiyle peygamberdi: Rabbim, bana istememeyi isteyebilmeyi nasip et."

"Yusuf, dedi Züleyha!sen masumsun, sen de bilirsin, ben de bilirim. Şu dört duvar, şu sıkı sıkı kapalı kapı, döşemenin üzerinde ezilen sarı gülün yaprakları şahit ki suçun yok senin. Fakat güzelsin. Güzelliğin yoruyor beni, çünkü mümkünü var, suret kasrında bir suret değilsin. Suçlu değilsen de bana, beni suçlu kılacak kadar güzelsin. Mümkünü olan bir güzelliğin sahibiysen Yusuf, ve bu güzellik yoruyorsa beni, sen dünyanın en masum mücrimisin.

Suçlu, suçunu her zaman bilerek işlemez Yusuf ve güzellik bazen suça dönüşür. "

Yusuf ile Züleyha/Nazan Bekiroğlu

"İstemek 'bedel ödemek'demek. Bedelini hesap etmeksizin istemek demek. bedeli ne olursa olsun istemek demek. İsteğin şiddeti arttıkça ödenecek bedelin miktarının da artacağını bilmek demek. Bedeli büyük olduğu için olması istenenden kaçmak değil, bedeli büyük olduğu için olması istenene koşmak demek. O halde istemek demek, herşeyden evvel bedeli büyük olanın olmasını istemek demek; istemek bedeli seve seve ödemek, bedeli göze alınan şeyin olmasını istemek demek. "

Oldu da bu saat (24:35/herkesten bir saat geriyim) istemeyi kaybettiren şeyin;
a) isteklere kavuşunca istemenin önemini yitirdiğini biliş,
b) zaten olmuyor, istemeyeyim bari, deyiş,
c) istemeye değer bir şey bulamayış,
d) ya olursa, deyip istemeyiş,
e) hepsi/hiçbiri
oluş arasında hala karar veremeyiş..
ve fakat,
illa ki "olmalı" bir sebep deyiş..

Bazen de taşlaşmak.Taş kesilmek iyi geliyor..Güç öyle birşey ki hakikaten, Gücün Sahibi verdiğinde, sizi diri kılıyor. Almamazlık, olmamazlık edemiyor/yapamıyorsunuz. Redd-i güç, namümkün yani böyle olduğunda. He, aksi durumda, istediğiniz kadar -mış gibi yapın, tarümarsınız. Hikaye yani..

Seviyor-du, Seviyor-d-um, Sev-d-iyor -d-um..
D - u - m - a - D - u - m - a - D - u - m m.
Ben bir yalanla u y u t u l d u m.
Portakalı s o y d u m,
Başucum neresiydi ???
U n u t t u r u l d u m. !

Öğrendin ki; kendine giden yollardan dönme şansı yoktur insanın. Herşey ileri akar. Durağanlık yoktur. Kendini merkeze koyarsan bir yörüngen olur.
Bu da kendime nottur.

Az mı kahve içtim, n'ettim! ben bugün?

. . U M U D- A & U Ç A N K E L E B E K . .

2009-02-10T09:22:00.031+02:00

Herşeye Rağmen Şanslı Biriyim Ben.!

Bakmayın, yazılarıma sinmiş hüzne.

. . A v u ç l a r ı m d a n U M U D-A & U Ç A N K E L E B E K . .

Hiç ağlamadığımdan değil; çok akıttım gözyaşımı içime.
Hiç kaybetmediğimden değil birini.Çok yandım ciğerimden.Baktığım her yere, sevdiklerimin yüzünü kazıdı hasret.

Yıldızlarla doluydu gökyüzüm; kapkara bir boşluk bıraktılar kayanlar. Bir daha asla dolduramadım.

Gidene soramadığımdan, kalanın ıstırabı daha çok sandım.
Hiç ihanete uğramadığımdan da değil; yarası her zaman taze, birkaç hançerle dolaştım durdum sırtımda; hem öfkelendim, hem anlamsız geldi kızmak.

Herkesten farklı değildi başımdan gelip geçenler.
Herkes kadar ağladım, herkes kadar yandım.
Acısız olmuyordu ki hayat!
Ağlamaktaydı bereket, yağmurda ıslanmadan yeşermiyordu ki toprak!

Bakmayın, yazılarıma sinmiş hüzne.
Mutlu bir çocuktum ben!
Kalabalık bir ailenin sevgisiyle büyümüştüm. Bir sürü arkadaş, bir sürü oyun..kuyruğuna tutunmuştum kırmızı bir uçurtmanın.
hAyAt hep veriyordu, alacağı günleri hiç düşünmemiştim.

Sancılıydı ilk gençlik!
Şimdiki hüzünlerimle, o zamanları karşılaştırdığımda, çocukluk deyip geçiyorum.
Ah, nerdesiniz 17’lik dertlerim!

On yedimde başlamıştı hAyAtla kavgam.
Artık sadece, tartışıyoruz.

Acıya alıştığımı söyleyemem hala; hele, nasır tuttuğunu kalbimin.
Unutmayı becerdiğimi de söyleyemem; asla unutamadım, kusurluydu hafızam; almayı biliyordu da silmeyi, asla!
İyi ki hatırlıyorum!

Yaşamımdan çıkanlara kızmıyorum; öğrettikleri her şey için minnettarım. Bir zamanlar, doyasıya güldüğümüz içindi uğurlarken akıttığım göz yaşlarım..Paylaştıklarımız kadar değerliydiler.
Paylaşamayacaklarımızın adıydı hasret!

İhanete de alışamadım elbette; ama, edenlere de eyvallah! Kir tutsa da kin tutmaz yüreğimiz. Az şey sayılmaz, utanmayı bilmeyenden öğrendiğim; sırf bu nedenle bile affedebilirim.
Bakmayın, yazılarıma sinmiş hüzne..
Şanslı biriyim ben!

Eski-yeni fark etmez; hem köklü, hem sınanmıştır dostluklarım!
Kolay yere gelmez sırtım; ne yaparsa yapsın, kolay vazgeçmem hAyAttan!

Kokladığım gülleri, teker teker solduracak biliyorum. Asla hazır olamayacağım acıya; ama, çekmeyi de öğrendim artık. Bütün duyularım açık, elimde suyum, yüreğimde umut, güllerimin yanındayım.

Az şey midir, biteceğini bildiğin bir hAyAtı son nefese kadar paylaşmaya hazır olmak.
Ve baş kaldırmak ölüme, sonsuza kadar, sevip hatırlayarak..

Zaman bir değirmen; keder girer, hüzün çıkar kapıdan..
Ben de toy girip, olgun çıktım için/den..
Bakmayın dertlenip içlenmeme; yağmur yağar, toprak kokarım; güneş açar, çiçek kokarım!

. . A v u ç l a r ı m d a n U M U D-A & U Ç A N K E L E B E K . .
Sadece,
G ü n e ş l i g ü n l e r d e k a l e m o y n a t m a z y ü r e k!

..yaşamla Ölüm Arasındaki O ince Çizgide Cambazlık Yapıyorum Bu Aralar..
. . . . Ayağım Kayınca Çığlıklar, Düzgün Yürüyünce Alkışlar kopuyor! . . . .

(a)

..S A N A D A İ R & S E ND E N K A L A N..

2009-02-05T09:19:00.030+02:00

Yaşam kadar gerçek
Yaşamak gibi SAHTE
Öyle çok şey var ki
Yaralayan insanı..
Bir yürek çarpıntısı
Onu her gördüğünde
Öyle çok şey var ki bak
Sana dair..

Yanlış Aşklar yaşadık
Yanlış köprülerde
Yanlış gemiler yakıp
Aldırma/dan
İki damla su çaldık
Zamanın pençesinden
Aldırma/dan, aldırma/dan

Mucize gerek bize
Gidecek bir başka düş
Bir düş ki korkmamış
Zamanın karşısında
Ve bir çağ gerek bize
Ve bir çağ bundan özgür
Öyle çok şey var ki bak
Sana dair..

Sonra kuşlar gitti
Anladım dünya yorgun
Sen yorgun, tortusu kalmış
Eski bir korkunun
Görmedin, duymadın
Demedin bunlar kötü

B İ Z V A R M I Y D I K ?
A Ş K ! V A R M I Y D I ?

.. B u n e s e n d e n i l k k a ç ı ş ı m
N e d e i l k d ü ş ü ş ü n y ü r e ğ i m e
N e b u s e r d e n s o n g e ç i ş i m
N e d e s o n k ü s ü ş ü m k a d e r i m e ..

Kumdan Kaleler - Sana Dair

..A Ş K I N -E N / "M A V İ"- Z A M A N I..

2009-01-29T15:30:00.022+02:00

aşkın en mavi zamanı
bu titreyen ben miyim
ne günlerden haberim var
ne saatlerimin ayarı

aşkın en mavi zamanı
anlamı yok uyanmanın
ne bir şeyin sahibiyim
ne de adresim belli

seni bir kez görmek için
çok uzaklardan geldim
sesini duymak için
neler vermezdim

Aşkın en mavi zamanı
Bütün kuşlar yerdeler
Uçmayı unutmuşlar
bilinmez bir haldeler

Aşkın en mavi zamanı
bir savaş sonrası içim
için için yanmaktayım
artık çok zor işim

seni bir kez görmek için
çok uzaklardan geldim
sesini duymak için
neler vermezdim

aşkın en mavi zamanı
bu titreyen ben miyim
ne günlerden haberim var
ne saatlerimin ayarı.

Bülent Ortaçgil
..Zuhal Olcay..

A ş k ı n e n m a v i z a m a n ı!
e n m a v i z a m a n ı!A ş k ı n.
/A ş k ı m ı n.. A ş k ı n ı n../
..t aaa m z a m a n ı.. ş i m d i!

AŞK ÇİZGİSİ

2009-01-27T09:44:00.017+02:00

AŞK ÇİZGİSİ

Bütün yollar aşktan geçiyor, görüyor musun?
Bir aşk çizgisi var her şeyden öte
O çizgiden başka bütün çizgiler
Aşkı tüketmede

Kimi dik çizgilerin kimi paralel
Eğri büğrüsü, düzgünü, kalını, incesi
Ve bir gün sarıyor bütün çizgileri
Ölüm çizgisi

Bense hep seni çiziyorum kağıtlara, duvarlara
Yeşillerle, morlarla, mavilerle
Resmini yapıp adını yazıyorum
Renk renk çizgilerle

Tut ki iki noktayız birbirinden uzak
Bir çizgiyle aramızı birleştiriyorum
Sonra bir ev yaparak çizgilerden
İçine seni yerleştiriyorum

Başlıyor
-uz geometri
-k yaşamlar
-A
.

Nokta nokta, şekil şekil
Ve bir tek çizgi oluyoruz seninle, mutlu
Öbür çizgiler umurumuzda değil

Her düşünce aşka teğet geçiyor
Tanığı çizgiler var olduğumuzun
Bir aşk çizgisi var her şeyden önce
Bütün yollar aşktan geçiyor, görüyor musun?

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Kanatları olsun istiyordu.
İstediği zaman istediği yerde olabilmek..
Uç/A-bil/mek!
evet, evetttt
"uçmak"!

Bu şehir onu ısıtmadığı zamanlarda başka şehirlere gidebilmek istiyordu. Onu bir şey üzdüğü zaman anında oradan uzaklaşabilmek..

Ve her şeye yukardan bakıp, iyisiyle kötüsüyle her şeyi ve herkesi görebilmek istiyordu, onların kendilerini sundugu şekilde değil gerçekten oldukları şekilde.

Kanatları olsun istiyordu.
Uçmak..
Sonsuz özgürlük için, uçabilmek istiyordu.

NADAS

2009-01-26T08:07:00.014+02:00

doğruların yalanı..
geçmiş kokan gelecek..vs..vs..
tezatlıklara dair bir şeyler varsa hayatta..
kesişim kümelerinde buldum kendimi..
...
aykırı sokaklarda içtim ucuz şaraplarımı..
ilk aşkıma dokunamayışlarımda mıhlandı ellerim..
ve kuytularında kaybolduğum kadınlarım..
deniz kokusu kaldı hepsinden geriye..
...
sürülmemiş tarlalarda geçti hasat zamanlarım..
nadasa bırakmamak gerekirmiş aşkı meğer..
susuz kaldı topraklarım göç mevsimlerinde..
günebakanlarım mahzun bakar bu yüzden güneşe..

judas// teşekkürlerimle

Aşk; Bir (B)ölme İşlemi..dir.

2009-01-22T23:20:00.010+02:00

aşk acısı olmayan
bir şiir tarifin var mı üstad?

yüreğime yapışan bir günahı
deşip çıkarmak zamanı gelmişti çoktan
ah! ne büyük günahtı seni sevmek

gölgenin yalan sıcağından sıyrılırken
gölgemin titrek adımları
korkarım;
kapat ışıkları
gerçekleri görmeyeyim

..

şeytan uyma bana / sana uyduğum yerde kal - gitmeliyim

verdiğin sözden döndüğün yolda
büyürken ihanetin sancılı, soğuk duvarı
bini bir para pişmanlığının

zehirli çiçeğin yalancı rengine aldanmış,
aldatmışken sen
ve ben aldatılmış!

yaşadığımı ancak bir ölü anlayabilir
seni içimde ölmeliyim

..

avuçlarımdan taşan duaları yudum yudum iç tAnRı'm / ziyan olmasın

aklımın ucundan gelip geçen korkuların tecavüzünde duygularım
kaybetmek; düelloya yatırılmış arsız bir sokak kadını
hangi sebeple sevişse
sonuç doğuramaz biliyorum
ki bilmek ölmek gibidir
gitmek; bile bile ölmek

gözyaşlarıyla yıkanmaktan çekmiş olsa da umudum
bazen ölmek; silbaştan başlayabilmek
bırak rahat öleyim

..

hayatımın dağınıklığını toplamayı bıraktım
şimdilerde kırış kırış olan ruhumun buruşukluğunu ütülüyorum

iç acılarımın toplamı aşka ters bir açı
ki aşk bir (b)ölme işlemi
çok kalanlı acılarımı
kalansız mutluluklara bölüp
seni içimde ölüyorum

hiç olamadığın kadar gerçek
olduğun gibi yalan kal
aşkın vurduğu yürekte acı biter
gidiyorum..

Acısı olmayan
bir aşk tarifin var mı üstad?

Dilek Akın

.. b e n k i m i m & kim - im b e n kim? ..

2009-01-19T02:37:00.036+02:00

Ben Kimim?
Az mıyım çok muyum?
Var mıyım yok muyum?
Ben neyim?
Masal mıyım gerçek miyim?
Kaç mıyım göç müyüm?
Hiç miyim suç muyum?
Ben kimim?

İbret miyim cinnet miyim?
Hiçlikler içinde kanayan yürek
Yokluklar içinde savaşan beden
Boşluklar içinde karışan zihin
Güçlükler içinde değil miyim?
Y o k - sa.. Y o k - sa..

Her ihanete akıl erdiren
Her cehalete kılıf uyduran,
Her esarete fiyat biçtiren
Sen değil de ben miyim?

Seslendiren: Candan ERÇETİN

Ben Kimim

Ben kimim yaramaz bir çocuk
Sessizliğiyle kendine gizlenen
Bugün bile simyacılar iyi kötü
Bir şeyler bulup çıkarmak isterken
Ben kimim zamanın kıyısında direnen

Uçaklar uzaklara kanat vururken
Ben kimim kırılıp kalmış
Eski bir tekne gibi
Ben kimim çocuk düşlerinden
Anlaşılmaz ülkülere uzanmış

Ben kimim bilemiyorum
Açlığıyla olmadık sevgilerin
Bir küçücük bakışta oyalanan
Ben kimim olur olmaz zamanlarda
Kendine ve her şeye ağlayan

Afşar Timuçin

.. k ı s a / k ı s a ( AŞK ) 7. Ci n o k t a ..

2009-01-17T08:31:00.025+02:00

gerçi bazen..
misal zaman..
orda burda..
kesik kesik..
cızırtılı..
hafif karlı..
çok rüzgarlı..
bol dalgalı..
mavi mavi..
bir deniz..
gör bak..
hep sen..
hep ben..
yine biz..

.
kısa kısa..
Aşk..
kısa kısa..
hAyAt..

fotoğraf..
çerçevesiz..
zamansız..
kahve tadında..
sol yanda sen..
sağ yanda geçmiş zaman..
tek bir kare..
asimetrik ve yamalı..
benzersiz çünkü..
dahası benim..

ama..
dokunursan..
siyahlı beyazlı..
ayarsızca..
benim gözlerimle bak..
kendi ellerinle anlat bana..

delilik..
nerde başlar..
biter nerde..

?

Şiirler:JUDAS../teşekkürlerimle/
Ben zarların üstündeki 7.Ci nokta/yım.0lasılıksız ve mahrum!

anılarımın üzerinden sen geçti..
bilinenler unutuldu.
yenileriyse çoktan eskidi.

..
şarabımı yudumladığım tüm kuytular..
çoktan sende kaldı!

..
ve aşk,
zamansızca kabuklaştı!

(Paramparça Aşklar Köpekler-Alejandro González Iñárritu)

..B e l k i & B i R G ü n..

2009-01-13T17:16:00.019+02:00

Sana bu pembe bulutları göstermek istiyorum gecede.
Ama görmüyorsun. Gece olmuş –insan neyi görebilir ki?

Artık senin gözlerinle görmekten öte bir seçeneğim yok, diyor
demek ki yalnız değilim, yalnız değilsin. Gerçekten de
birşey yok sana gösterdiğim yerde.

Sadece gecede bir araya gelmiş yıldızlar, yorgun,
bir kır eğlencesinden kamyonla dönen insanlar gibi,
hayal kırıklığına uğramış, aç, hiçbiri türkü söylemeyen,
terli avuçlarında ezik yaban çiçekleri.

Ama ben direteceğim, diyor, görmekte ve sana göstermekte,
çünkü sen görmezsen, sanki ben de görmemiş olacağım
-hiç değilse senin gözlerinle gözlerinle görmemekte direteceğim-
ve belki bir gün buluşacağız başka yönlerden gelip.

Yannis Ritsos
umarsız penelope ve başka şiirler
Çeviren: Cevat Çapan
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları

.. B A L Z A M İ N ..

Sen el kadar bir kadınsındır
Sabahlara kadar beyaz ve kirpikli
Bazı ağaçlara kapı komşu
Bazı çiçeklerin andırdığı

İş bu kadarla bitse iyi
Bir insan edinmişsindir kendine
Bir şarkı edinmişsindir,
bir umut

Güzelsindir de oldukça, çocuksundur da
Saçlarınla beraber penceredeyken
Besbelli arandığından haberli

Gemiler eskirken, deniz eskirken limanda

Sevgili..

Cemal Süreyya

Derin Bir Keder Devleti "Sev/mek Sen-i"

2009-01-11T16:01:00.015+02:00

Nicedir derin bir 'Keder Devleti' kurma çabalarını sürdürüyor hAyAt, benim kuş uçmaz kervan geçmez göğsümde. Çıt deseler kırılacağım, hatta üstüme gelseler gerisin geriye kendimin üzerine yıkılacağım neredeyse. Kendi böbrek taşlarımdan imar ettiğim hastalığın enkazı altında kaldığımda can havliyle ilk kendim yardım çağırıp sonrasında büyük özverilerle kendimin yardımına koşup en son da umutsuzluk neticesinde kendimi piç gibi oracıkta bırakacağım, eminim. Kendine el uzatamazsın ya bazen, tam da öyle..

Evet kızgınım çünkü bir öfke selinde imece usulü yaptırılmış o asma köprünün karşısına geçerken, akıntıya düşürdüm kimliğimi. Alt mı üst mü ne bileyim, o sıra ben sadece benliğimi alt üst etmekle uğraşıyordum. Bilincime nüfuz edemediğim de doğru yıldızlarla uykusuzluk yarışına girdiğim bazı Temmuz gecelerinde, haklısın. Hakk'lısın bazen muhakkak. Ama genelde hiçbir inanışı karşılamıyor bakışların ve tefsiri hiçbir kutsal kitapta yoktur gözlerindeki duaların.

tAnRı hiç de memnun değil senin güzelliğinle anılmaktan. Anlayacağın seni kelimeye dökmek başlı başına bir isyan, bir şirk, bir et, iflas bayraklarını yarıya indirmiş argodaki manasıyla bir şirket, rast makamı ilahi bir adalet, kasıtlı olarak ödenmeyen bir kefalet, gönüllü bir mahkumiyet, seni sevmekteki başarısızlıklarım için verilmiş bir plaket… Seni kelimeye dökmek bu ülkede işlenmiş en yürekli cinayet!

Huzura dair ertelenmiş ne varsa ömrümde hep akrep ile yelkovanın dakik tezgâhına gelmişti. Kimsesizliğini babasından edindiği ilgisizliğin yadigârı olarak saklamış belki biraz çocuk, biraz yetim biraz yalnız fakat en önemlisi de fazlasıyla samimiyetsizdim. Elbette ki ben küçüklüğümden beri hayalperesttim. Yani hayallere tapıyordum! Battaniyemin altında son derece gelişmiş uzay aracı sistemlerim, yastığımın yüzüne karşı söylediğim yalanlarım, aynamın sanat anlayışıyla cesurca paylaştığım nü sır'larım, burundan ısırmayı prensiplerine aykırı bulan eğitimli köpekbalıklarım, askılıkta beklettiğim hayalet kostümlerim ve talihsiz korku filmi kahramanlarım vardı. Hani caniliklerine sıkıca sarılarak uyuduğum o tırnakları jiletten eldivenleri olanlar. Annemin her şey'ler değişti diyerek yaptığı tespitler de yok sayılmamalıydı tabi.

Geçenlerde mesela "Türk filmlerindeki jönler verem oluyordu şimdi onun da adı değişmiş tüberküloz diyorlar." tribiyle bana dert yanarken ki o çokbilmiş ifadesini görmeliydin. Ayrıca sokağımızın en gürültüye müsait kaldırımında otururken, şehri dizlerinde nasıl da mışıl mışıl uyuttuğunu da görmen gerekirdi mutlaka. He bir de O hep, benim gömleğinin yakaları birbirinden bağımsız hareket eden deliliğimin yanına en çok da senin ılımlı deliliğini yakıştırdığını fısıldamıştı şehrin kulağına. Ben o cümlenin Pera'da yarattığı paniği duymanı da isterdim, bütün yersizliğiyle..

Bak artık endişelenmiyorum ben, senaryosu porno sektöründen araklanmış hiçbir yaşam biçimi adına. Dünya boğulurken bir kaşık suda, 'Vajina Budalaları Konferansı' ipe sapa gelmez nedenlerle sürekli toplanırken, her semtte langır lungur konuşma kursları açılırken, mecburen dillerimizde her lisana uygun hakaretler bulundururken, aşklara filtre uygulaması başlatılırken ve tek fırt çekmemişken daha benim farklı bakış açıları tiryakisi gözbebeklerim; ben artık hiçbir organizmanın yaşama katkısızlığından dolayı endişelenmiyorum.

Malum ya gözlerin de kapalı alan statüsünde. Nöbetçilerin ardımdan "Yasak lan! Sakın ani bir hareket yapma, at o efkârı elinden! Ya da git kraliçemizin irisinin dış kapısında ziftlen!" şeklinde bağırırken, bir bilsen ben nasıl gülüyorum. Öyle ki o kargaşada duman kaçıyor kaşla göz aralığıma. Hani benim kirpiklerim de kaygan ya, kimse tutunamıyor damlalar da dâhil olmak üzere. Ne var şaşıracak bunda, hem bu devirde ağlamanın da erkekliği mi olurmuş sevgilim? Benim sapına kadar maskulen hüzünlerimi bir iki tuzla karışık yağış bozar mı ya da değiştirir mi kimyamın tutarsızlığını..

s e n c e ?

Bozgunlarımız var hepimizin, suçluyuz da belki.

İşte sana "Bir Kaşık Suda Boğulma Dersleri"
ve..
Derin Bir Keder Devleti "S e v m e k S e n i"

Alıntı

KÖR KUYULAR

2009-01-10T07:34:00.023+02:00

Bebekler nefessiz kinler büyür yerine..
Feryatlar sahipsiz bak şu insan haline..
Kör kuyulara çevirenler dünyayı,
Yutacaktır sizi de elbet günün birinde..
Soracaktır hesabı dünya günün birinde..

Bu dünyayı yaratan bilmen için yaratmış..
Kötülüğün içinden iyiliği aratmış..
Sualin mi var? vardır bir bildiği..
Sormaz mı hesabı elbet gün bittiğinde..
Etme bulma dünyası sabret günün birinde..

Sabır ver Allah'ım buna yürek dayanmaz!

El kadar yavrunun bunda günahı ne?
Onlarca masumun söyle günahı ne?

Ektiğin hep rüzgar biçtiğimiz fırtına..
Harcadığın onca insan değil ki bozuk para..
Kör kuyulara çevirdiğin dünyada,
El kadar yavrunun bunda günahı ne?
Onlarca masumun söyle günahı ne?

İnilir mi kuyuya düzenbazın ipiyle?
Kazacaktır kuyunu inceden senin de..
Zayıfları uygun görmüş baksana dişine..

Akıl erdi sır değil düzen müzen bahane..
Ne ondanım ne bundan arama boş yerlerde..
Görmek istiyorsan koy elini kalbine..
Yaşattığın dünyanın dön de bir bak haline..

Kör kuyular.. kör kuyular..
Kör kuyular.. kör kuyular..
Kör kuyular.. kör kuyular..

Onlarca masumun günahı ne?

.. NEV ..

FİLİSTİN'İN GÜNAHI NE?.
İSRAİL'İ KINIYORUM!.

BiR nehir ki ömrüm

2009-01-07T15:15:00.014+02:00

Sonra farkettim ki
su akıyor,rüzgar esiyor,yağmur yağıyor
Her şey yine ve aynı şekilde oluyor,
Öyle bir yere geldim ki sıcak ve soğuk aşk ve nefret,
savaş ve barış..
Üşümek ve sonra ısınmak gibi.

Gitsem ayrılık olur kalsam çöl,
Gidersem benle hasret olur.
ve belki beni sevenlerde özler,
Anladım ki özlem/Den hiç kimse ölmüyor!

Ama ben ölüyorum
Nefes alıyorum, önemsiyorum ve gitmek istiyorum.
Anladım ki hasret yeni bir aşka kadar sürüyor!

Sevdiklerim ve beni sevenler
Bağışlayın su akıyor ve ben gidiyorum

Bir nehir ki ömrüm
Taşır bin yıllık kavgasını, yurtsuz aşklarını
Bir nehir ki ömrüm
Yüreğim başeğmez bir haylaz

Buzun ateşe değdiği zaman
Terin toprağa, gülün yaprağa,
Işığın suya değdiği zaman
Dudaklarım gözlerinde aşkı içeceğiz

Bir mavzer uykusunda,
Gözlerim kıyısında
Hazarın büyüsünde soğan kırıp
Zafere aşkı içeceğiz

Tuncay AKDOĞAN

- Funny videos are here

..

kağıttan bir gemi var
bindim
batıyorum

..

"düşsel boyutununun bilincine varamadan parmaklarım,
elimi boylu boyunca bir ateşin içine daldırdım.
dönemeçlerin özlemleri dahilinde uzun yollara koyuldum
ve aşk
şah damarımdan
daha yakındı
vuruldum."

CAN ÇEKİŞİYOR!yüreğim.
K-A-N-I-Y-O-R-U-M.

..

kağıttan bir gemi var
bindim

..

düğümlerime asılan kilit
gözlerime çekilen cihan
kırılıyor toprak
içine giriyorum yer kuyu

”Sus” hükümleri giydirildi sevdanın sen taraflarına
S-U-S-U-Y-O-R-U-M

CAN ÇEKİŞİYOR!yüreğim.
Ö-L-Ü-Y-O-R-U-M.

provezza'dan..

_ S A M S A R A _

2009-01-04T20:05:00.025+02:00

Değişen ben değilim
dönüşen savaş
yaşlanmakla ıslanmak aynı şey:

bir yağmurun gölgesinde ihtiyarlanmak

şimdi ölüm bile yetmiyor
acılarımızı tartmaya
dostlar
alıngan bir sahili pinekliyorlar
bir merhabayı bıçaklar gibi artık
selamlaşmalar

değişen ben değilim
dönüşen savaş

artık zaman bile yetmiyor
yaşadığımızı sanmaya

yine de ışıklar bu kenti
güzelmiş gibi gösteriyor
Geceleri..

Geceler..
yani
Ahmet Haşim in kafiyeleri..

seni aklıma düşüren
yerçekimi değil
yalancı yıldızlar
öyle uzaksın ki
üflesem soğuyacaksın
sarılsam okyanus

bir aşka yetecek kadar
ve anımsatacak kadar
sebepsiz bir ölümü,
Acılarımız
ve kafiyelerimiz var..

iş-te / hep-si / bu / ka-dar.

YILMAZ ERDOĞAN

Ahhh GeCelerRR ..

Gecenin yarası vardır, inleyen sızlayan nağmeleri ve efkarı. Gecenin yarası bu gece düşmüş yüreğime yine. Uyumak istiyorum, olmuyor. Farklı şeyler düşünmek istiyorum, yine olmuyor. Eee efkar-ı fora olan gönül ne eylerki bu gece? Ne eyleyecek oturup içini dökecek kağıtlara. Ehh be güzel delim, işte bende onu yapıyorum. Oturdum geceyi yazıyorum sana şu gecenin en derin endamında. Başka türlü kendime gelecek bir dururmum yok. Yazıyorum ki, rahatlıyayım.

GeCenin Yarası Düşmüş Yüreğime

AMAa..
Asıl yüreğime düşen
n e G e C e d i r n e YAR -A ,

Asıl yüreğime düşen ,
Yine sen-in Özlem&indir .

Alıntı

Samsara bir döngüdür. Başladığın yere geri dönmek.

Ölümle yaşam arasındaki kapılar. Birinci hAyAttan ikincisine geçiş. İkincisinden üçüncüsüne..

Sonuçta;
Hiç bir yere kaçamazsın çünkü başladığın yere geri döneceksin!

..M u t l u u & M u t l u u y ı l l a r :)))))..

2008-12-30T23:38:00.046+02:00

"İnsanın gölgesi,kendisinin değil,ışığındır. Işık biter,gölge gider."

“Bir yılı daha geride bırakıyoruz”.. İşte bu cümleyle başlayan yazıların en fazla okunduğu Aralık ayındayız.

Ben de geleneği bozmadan Aralık ayı münasebetiyle, böyle başlayayım.. Kış mevsiminin takvimlere göre lapa lapa kar ve kardan adam resimleri ya da kar manzarasında aşk yaşayan sevgili fotoğraflarıyla –ki hiç sevmem- simgelenen Aralık ayı aynı zamanda tarafımdan ve eminim birçoğunuz tarafından alınan “radikal kararların”da ayıdır. Hani uzuuun bir liste hazırlanır, ilk madde de nedense “onu kesinlikle unutacağım” ile başlar..:) Kariyerime odaklanacağım, fazla kilolarımdan kurtulacağımla devam eder..Zaten bu listeler geride bıraktığı yılı pek de mutlu geçirmeyenler tarafından hazırlanır.. Ben bu sene radikal bir kararla radikal kararlar listesi hazırlamama kararı aldım. Çünkü kararlarımı uygulamak konusunda kararsızım zaten..:)

Bu arada bir karar aldım, -karar almayacağım mı demiştim ben” her neyse.. Son zamanların moda akımı “özür dilemek” biliyorsunuz. Her ne kadar bu özür dilemeler bizim ülkemizde ciddi kaoslara sebep olsa da ben de bu hareketten feyzalarak çevremde minik de olsa kalbini kırdığımı düşündüğüm arkadaşlarımdan özür dilemeye karar verdim. En azından benim özürlerim, sizin özürleriniz herhangi bir infiale sebep olmaz diye düşünüyorum..

Bir de hani küçüklüğümüzün simli kartları vardı ya, -ben onları genelde yüzüme sim sürmek maksatlı alırdım çocukken, hoş şimdi de yılbaşı gecesi makyaj tamamlayıcısı olarak kullanılabilirler pekala- onlardan almaya karar verdim, sürekli nerede o eski bayramlar, eski yeni yıl kutlamaları diye hayıflanmak yerine özlediğimiz ne varsa geri getirebiliriz diye düşünüyorum.. Mesela mahallemizdeki kasap, manav,, kuaför, köşedeki simitçi hepsinin yeni yılını kutlayarak da ”mahalle baskısı”nı sevimli bir mahalle baskınına çevirebiliriz. Bir de 2009 itibariyle artık hAyAtımdan imkansız sözcüğünü çıkartıyorum..

Bu yılki nostalji şarkım “Olmaz, ollmazzzz, bu iş ol(A)maz” yerine “olur, olur, bal gibi olur” olacak .. Hem neden olmasınki, herkes kendi şansını kendi yaratmaz mı? Mutsuzluklarımız, şanssızlıklarımız neye nasıl baktığımızla ilgili değil mi? Biri sizi mutsuz ediyorsa bu “ona yüklediğiniz anlam”la ilgili sadece.. O zaman anlamsız anlamları sıfırlamak için neyi bekliyoruz ki, daha fazla mutsuz olmayı mı?

Bitmediiii, bir karar daha.. Yeni yılda gerçekleri de olduğu gibi kabul etmeye karar verdim. Gerçekleri kim değiştirebilmiş ki biz değiştirebilelim.. Galileo zindanda geçirdiği son yıllarında bile “ama dünya yine de dönüyor” dememiş mi? Demekki neymiş gerçekler değişmezmiş. Ama bir de söylemeden geçemeyeceğim sevdiğim bir arkadaşım “hayaller gerçektir” der. ÖSS ve ÖYS’ye – benim zamanımda ÖYS de vardı, demek ben de sonunda “benim zamanımda” diyecek yaşlara geldim- çalışırken mola hediyesi olarak hayal kuran biri olarak hayallerimden asla vazgeçemeyeceğimi biliyorum. Ve inanıyorumki düşündüğümüz, paylaştığımız ve yaşadığımız (yazdığımız) her hayal hAyAtın bir yerinde vuku bulur. Söz büyüdür, yazıyla da ölümsüzleşir. Hayallerinizi yazın, bırakın melekleriniz okusun ve size yardım etsinler Ama renkli kalemlerle yazın derim ben, ne işe yarıyor derseniz, daha güzel gözüküyor..

Küresel krize inat, para harcamadan da mutlu olabileceğimi ispatlamaya karar verdim kendi kendime, bakalım el mi yaman bey mi yaman..Mis gibi “How I Met Your Mother”larımız, 90ların Evimiz Hollywood’dası misali “Gossip Girl”lerimiz, Şubat’ta nihayet tekrar kavuşacağımız “Lost”larımızı arkadaşlarla toplanıp izlemek de parayla değil herhalde.. Ama ben sürekli konuşan, kadın karakterlerin dublajlarını yapmaya çalışan, ve sonuyla ilgili tahminlerde bulunurken sahneyi kaçırıp noldu noldu diye soran tuhaf bir kişilik olduğumdan belki de sevgili arkadaşlarım dışarıda para harcamayı bana tercih edebilirler. Ben de o zaman defalarca izlememe rağmen her defasında aynı keyifle izlediğim "The Holiday" i izlerim, -bunda kesinlikle Jude Law'ın etkisi yok- radikal kararlar arefesinde olanlara da şiddetle tavsiye ederim, izlemeyenler Iris'i tanıyınca ne demek istediğimi anlayacaktır. Unutmayınız sevgili bayanlar, "esas kız" daima siz olmalısınız,

Karar almamaya karar vermişken yine almışım demekki kararlar. O halde şöyle diyelim, 2009’da neyimiz eksikse onu tamamlamaya karar verelim..Sağlıksa sağlık, aşksa aşk, paraysa para, işse iş..Ben bu yıl en çok kendimi sevmeye karar verdim, çünkü artık biliyorumki kendinizi ne kadar severseniz o kadar sevilirsiniz..Hatta şimdiden doğru yolda olduğumun emarelerini almaya başladım bile 2009’da mutluluk adına ne varsa hepsi bizimle olsun – kendimi de katmasam olmaz-, yeni yılda yeni bir sen yaratmak yine sizin elinizde..

Bana her AN yeniyıl :), gelsede olur gelmesede, kendini sev anahtar sözcük bu, pembe gözlük dağıtımı başlamıştır herkese yetecek kadar var, telaş yapmayalım. yeniyıl geliyor:)) u n u t m a y a l ı m.

Herkese mutlu yıllar..Hey !! Ordakiler. Hepinizi seviyorum.

B i R/S E N..varsın..Mutlu /U/M u t l u Yıllar&ımız :) olsun.

tek hAtıRA

2008-12-29T21:17:00.017+02:00

Bu sevda bir sürgün nereye gider
Nereye kadar be gülüm nerede biter
İçimdeki hasret düşer gözümden
Dayanmaz gel gör gülüm bu kadar yeter
Benden sana tek hatıra
Gülüşün kalsın iki gözüm
Ağlama boşa
Benden sana tek hatıra
Öpüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa
Bu sevda bitmez bitmez demiştim
Tükense de yaşar gönlüm sürer demiştim
Kaybolan hep bizdik şarkılarda
Bu şarkıyla son bulur gülüm yarım kalan da
Benden sana tek hatıra
Gülüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa
Benden sana tek hatıra
Öpüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa

Bu sevda bir sürgün nereye gider
Nereye kadar be gülüm nerede biter
İçimdeki hasret düşer gözümden
Dayanmaz gel gör gülüm bu kadar yeter
Benden sana tek hatıra
Gülüşün kalsın iki gözüm
Ağlama boşa
Benden sana tek hatıra
Öpüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa
Bu sevda bitmez bitmez demiştim
Tükense de yaşar gönlüm sürer demiştim
Kaybolan hep bizdik şarkılarda
Bu şarkıyla son bulur gülüm yarım kalan da
Benden sana tek hatıra
Gülüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa
Benden sana tek hatıra
Öpüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa

Bu sevda
bir sürgün nereye gider
Nereye kadar be gülüm nerede biter
İçimdeki hasret düşer gözümden
Dayanmaz gel gör gülüm bu kadar yeter
Benden sana tek hatıra
Gülüşün kalsın iki gözüm
Ağlama boşa
Benden sana tek hatıra
Öpüşüm kalsın iki gözüm
Harcama boşa

Bu sevda bitmez /bit(e)mez/ demiştim
Tükense de yaşar gönlüm sürer demiştim
Kaybolan hep bizdik şarkılarda .

KıRAÇ

.. E y A ş k ..

2008-12-27T17:00:00.014+02:00

Aşk kundağına sarıldım, henüz dilimden örülmüyor geceler.
Yekpâre düşlerden yuvarlanıyorum, ruhumu tutar mısın?

Bak yine gece oldu. Eflâtun kimliğinden paklanıyor akıl. Koyulaşıyor bilmediğim cümleler. Neresinden yazsam yaşamın, kopuveriyor kalın ipler. Seni ne çok sevmişim böyle... Argüman arama yalnızlığıma. Erguvanları topla bildiğin bütün şehirlerden. Seni ey aşk; Hû iğnesiyle söke söke dikeceğim. Düğümlenen teğellerden, tenlerden geçeceğim. Issız kimliğinde göz değmesinden, özüne değdirdiğin ezel renkli bir sızma.. Hızman burnumda altından mürekkep. Senden bana kalan ey aşk; ardımsıra felek. Tek bir sözünle kayıvermek vardı ya, hani usulca bir sabaha uyanmak gibi. Mezardan kalkan âşık, duramaz yokluğunda. Bir rüya gibi, senden bana hatıra üç şey: sen sen sen..

Tembihlemişsin ufuklarıma; el etek çekildiğinde, âlem ölüme girdiğinde dirilecekmişsin. Sanrılardan ateş nöbetlerine geçerken, incecik tılsımınla kilitler devirecekmişsin.

Sen neymişsin ey aşk? Sen ney'mişsin, üfleyerek boşluğuma sevdâ besteni. Bir ses ki, anlamaz mı CAN, bu fonun terapisini. Kaçtığım kadar kendimden, yakalandığım sen. Kör bir ebeden mi doğmuşuz ikimiz, gözlerimizden.. Yok, hayır! Senden doğdum doğduysam ben. Ve sende ölmek hayâliyle veriyorum nefeslerimi. Camını daya canıma, buğulansın bulmaca kareleri. Bir oyun bu sadece, bul yalnızca..

Olmadı baştan, gel sökelim ömrümüzü. Çocukluğuma götür beni. Kiremit tozlarından kına yaktığım ellerim uzansın sana. Korkutma beni, ürkek ceylanlar suya inerken dinlersem hikâyemi, kızıl akmaz mı Nil? Yarılırken kalbimin suları, ellerinde asâ, arkana bakma! Yetişmesin kötü duygular izimden iz sürerek. Bilinmesin haremgâhına dalışlarım. Kudüs'e varmak için kaç sene bekler, fikrimdeki gel-gitler. Gördüğüm ağaç ateşse, nur değil midir senden gelen ses?

Bu yakıp yandıran dolunay da ne?
İkiye yarılan ay, hangi mührü taşıyor dersin?
Sen hiç gitmemişsin ey aşk,
gitmemişsin..

Git dediysen, duymam bilesin. Çölün yollarında diken ve rüzgâr. Kum fırtınasında dağıldım füsunkâr bakışına. Ey canlar alan vazifedâr! Görevinde kayıtlıysa adım, yaklaş adım adım. Mevhîbende öteler heybesi. Alışmak sen kadar ayrılığa, çok geliyor bana. Sandukçanda saklınsam, çıkart yıllanan garibini. Köprülerden yıkılıyor sözlerim. Varacakken düşüyorum dünya çöplüğüne. Güllenen kokulardan git gide uzaklaşıyorum.

Kaç defa kesiyor yolumu İblis. Ey aşk diyorum; ağzımı kapadım, avucumda taşın, ne yapmak gerekiyorsa, taşladın mı taşladın; yoksa ben nerelere kaçarım?

Ve başlıyor bu deli rüzgârdan sonra yağmur. Ağlıyorum. Mendiller yetişmiyor, ömrüm yetişmiyor, ölümüm yetişmiyor. Pışpışlıyor başımı bir cümle, içim içime kanmıyor. Reklâmlar bölüyor filmleri, diziler sana varamıyor. Yarım kaldırımların inşaatı tamamlanmıyor. Yürüyemiyorum sana, dizlerim yaşlılığımın romatizmasında ağrıyor. Ah yakılıyor kirpikleri ninemin, denizim durulmuyor.

Öz/lemek seni ey aşk; dem ve damarlarımda o lâhûti sadâ. Hoş bir enstrümanda, sen çalıyorsun ben çalınıyorum. Kapılarım kapalıyken nasıl girdin, çıldırıyorum. Çaldıran ovasında bir savaş mı bu, Yavuzvâri heybetin. Ey betimlemesi orduları coşturan; bu gönül sana ezelden teslim..

Sarmaş dolaş bankların çığlığında hıçkırığını duyunca, hâlimi anla. Çok perde var sana varmaya, çok engel. Dilhûnum, ağlar içim kan. Evimden uzaklardayım. Bu gurbet kırılmalarında, çizgiler sıralanıyor alnımda. Dünkü çocuk olup okula gidiyorum. Sen hangi sıradasın ey aşk; miyop muyum uzağı göremiyorum. Esen yelden, sabah rüzgârlarından, gece kandillerini yakarak burcumda, seslendirdiğim iniltilerimi, evvel kitâbelerden kazıyarak serpiyorum güzüne. Gözümün bebeğinde sen kadar bir kara, her şeyi çift görüyorum. İki göz tek bir şeyi görüyorsa ve bu hikmetse; söyle, hikmeti nedir birken çift görüşün? Gâliba bu yanlış görüş bitirdi başlayan bezmi. En iyisi gel! En iyisisin her şeyin. Senin görüşüne kalbimi ver!

Hazan dalı hâlâ sallanıyor, dökülüyor yapraklarım. İnsanlardan dağlara koşarken, atım saplanıyor yokuşlarda. Dar geliyorsa buraları sana, daralıyorsan şerh eyle inşirâhı, diyor içimdeki derviş.

Dinliyorum bulutları, içlerinden geçmişsin gibi, beyaz bir çiçekte yağmak istiyorum. Yâdıma “Hannâne”düşüyor. Mescidin dışında bulunca kendini, onun çağlayışından cennet bahçeleri yerinden kalkıyor. Kurumuş hurma kütüğü bile ne kadar şanslı. Hep görmek seni, parmaklarında gezinmek, erimek gözlerinde, isminde esmek…

Aşkı yazmak istemedim ki ben. Beni aşk yazsın istedim. Ama bu geç bir itiraf, kabul ederim… Vakitlice çıkarsan, varırmışsın menzile. Azığınla az olmayan acılara ağarırmışsın. Hendek atlayışlarında gecelerin, çölde seraba alışırmışsın. Son zamanın insanındaymış varta. Hazer etsin, uzak dursun aşk dışında ne varsa. Dışında ne varsa aşk, ya içindeki ayna? Kan/dır karıklardan akan can bağında/şâdını, tek aşka yandır.

Tükendim! Üretkendim senden önce, yazar, çizer, gelirdim. Senden sonra anladım, senden öncem yokmuş benim! Koca bir yokluk, sen olunca var oluyormuş.

Demek senden sonram da yokmuş. Bir var oluş varsa, seninle… “Dinle neyden ayrılığı” dedin de, deme ey aşk, ayrılık deme! Ayıltamazsın beni. GeCemi uyutamazsın. Alevimi bulamazsın. Gayb olurum sende, ayb olurum, ayrılık deme! Ağlarım, dinmem mahlukât içinde utanmadan/sana varamam deme!

Soluğumu tutuyorsun, bildiklerim kayıyor. Mültecin, ey aşk, kapına dayanıyor. Yurdunu açıyor musun? Lisânını anlamam gerek, baştanbaşa boyuyor musun? Tepeden tırnağa sen olursam, tanır mısın beni? …

Ey aşk…

“Hiç aşktan özge şey revâ mı
Sarf etmeğe gevher-i kelâmı.”(İbn-i Hazm)

''Bekleyiş Izdırabıdır Aşkın''

2008-12-27T16:10:00.007+02:00

"Boğazıma düğümlenmis Bir Kelimedir Gidişin ve gidişin vicdan azabı olur bir ihanetin, Senli dakikaları desteleyip saklarken aklımın bir ucunda ve kaçakları oynarken kendime inat!"

Geçmişin gölgesinde kalan bir yanımı sağaltmak için gösterdiğim çabaya tanıklık edişin midir sana yakınlığımın sebebi. Ruhumu ruhuna teslim etmek isteyişim mi ya da. İncecik ışıklar salınırken gecenin tam orta yerinde, yokluğunun fotoğrafına kayıyor gözlerim. Bu saatten sonra, uykunun herhangi bir emaresi okunabilir mi gözlerimde artık bilemem. Tek bildiğim yokluğunu içselleştirmeye çalıştığım halde varlığına doğru dümenini kırmam batmaya hazır gemilerimin.

Sen, belki de hiç olmadın kafamda kurguladığım dünyanın içinde. Nedensiz, şimdilerde anılarımın tam orta yerindesin. Oysa ben, hiç olmadığım kadar eminim çocukluk heyecanımla, ceplerime biriktirdiğim kola kapaklarının ya da misketlerimin arasındaydın. Çekirdek paketlerinden çıkan plastik harfler kadar eminim gözlerinin rengi aynıydı.

Biliyorum mıknatısla ördüğün yolların var, ayaklarıma zorla geçirdiğin ve çıkarmamın mümkün olmayacağını bildiğin demir ayakkabılarım bir de. Oysa Bana kalan dokunuşlarına ve tenime bıraktığı izlerine namzet parmaklarının, içimdesin. Bozduğun erkekliğimden bihaber ardına bakmadan yürü, ben takip etmeye çalışırım ayak izlerini..

Yokluğunu nakşediyorum yüreğime, saklayayım diye emanet ettiğin noktalarını alıyorum yanıma ve bir de soru işaretlerini. Ne garip bana verecek hiç virgülün olmamış senin, devam edememiş; aşka dair, aşkı anlatan, aşk kokan yitik yıllarım.

Bilemezsin,
bekleyiş ızdırabı olurken aşkın, tüm kadınlarım sendedir artık. Yavaş yavaş kayarken parmaklarımın arasından senli dakikalarım bu kez de yalanlarımı biriktiririm zihnimde. Gözlerinin dokunduğu her yere daha bir farklı bakarım ve gece kadar soğuk, gece kadar karanlık, gece kadar isyankâr bir soluk çıkar ciğerimden, ölürüm!

Yanımdasın,
gözlerine takılıyor gözlerim, geçmişin derin kesiklerine karşın doyumsuz aşklar kuşanıyorum, elim kolum sen içinde kalıyor.

Farkındasın,
çok aldandım, ama kadın aldanmak demekti.
Her defasında, acıyan yüreğimi kıskançlıklarla süsleyip bırakıverirken avuçlarının arasına ve sinir savaşına dönüştürürken yaşamı, yasak bir aşka dayanamam. Şımarık bir çocuk gibi ağlarım, sonrasında vicdan azabım olursun.

Karşımdasın,
yitik hareketlerle dokunmak isterken yüzünün en saklı yerine, binlerce kez özür dileyerek kendi adıma ve adını bilmediğim herkes adına... Evet, söylemiştin, dün gibi hatırlıyorum, “özürler anlamsızdır” bilirim.

Gidişler ACı verir, katlanılamaz olur varoluş ve kapılar ardına kadar kapanır!
Boğazıma düğümlenmiş bir kelime olur gidişin ardından bakamam bile, gitme kal, diyemem!

Suskunsun,
kulakları sağır eden en sessiz çığlığını fısıldayıver kulaklarıma, "gidiyorum" demen belki de fermanıdır ölümün.

Git, senli dakikalarımı biriktireceğimi ve yaşayamadığımız her bir AN-ın ölümüm olacağını bile bile..

Git ve unutma, gidişinin sonrasız olacağını. Biliyorsun, gözlerinin dokunduğu her noktada aradığım sen olursun. Ruhuma dokunan öpüşlerinin, ve taparcasına tekrardan duyumsamak istediğim soluğunun adına, şimdi sen aldat beni ve ardında bırakarak yosma bir kenti önce öp, sonra öldür beni!

Alıntı

ve DüŞLER KıRıLıR Ellerimde ..

2008-12-25T09:55:00.014+02:00

Bu sefer öfkemin önüne geçemiyor Aşkın/m.Inceldiğin yerden kopuyorsun içimde/n.
Bastıramadan da ard arda geliyor senli herşey bıçak gibi saplanıyor kalbime!

S A D E C E y o k O L, Y0K o l a y ı m
O l m a //0 l m a y a l ı m i s t i y o r u m .

Karmakarışıklarda kaybettim bizi' Zaman bile çare olamaz
ne bana
Ne bize!
.. sen kendine çare olamadıktan sonra..
Kocamandın içimde..

Ben ne kadar büyütüyorsam
bir o kadar küçültüyormuşsun kendini

Şimdi içimdeki ufaklık..daha y/bitirme kendini!
Yokluğum varlığına armağan(ım) olsun..
Varlığın varlığıma tek zulüm/son işkence...
Içimdeki kıyamet dışımda kocaman bi hiçliğe/sessizliğe büründü..
Yine kendimce yarattığın fırtınadan koruyorum yüregimi.
Icindeki sen'ime daha fazla zarar vermesin diye..

Bu sefer olmadı galiba...şiddetliydi!
Kendimi kurtaramadım..sen'imi yaşatamadım!
Yada belki kolayıma geldi..Bitsin istedim !.
Dört bir yana savrulmaktan her seferinde yeniden başlamaktan
Yorgunum..Yoruldum!.

Y i n e d e s e s s i z l i g i m i k o r u d u m

Yitme dedim..bitme bende !..
Bi kerede ben pes ettim..
içimde biriktirdiğim öfkelerimle yenildiğim AN,
Seni kaybettim AN oldu.

Haykırışlarımı duymayacak
sağırdı ya kulakların .
Dilimde sana bi daha seslen(e)meyecek kadar asi iste !
Söz gecmez.
Bidaha kesseler dilimi "gel" demem "bitme kal" demem !

Şimdi hayallerinden çıkar beni,
bende hAyAtımdan çıkarıyorum seni !

Ne senin olayım..ne de bende kal.
Kalbimin ta o sızlayan yerinde büyüt ki acını daha çabuk daha bi vazgeçilmezim olup azal içimde.
Kalbimi yok edicek kadar ACı ki Geldiğin gün hissizliğim ACısın içinde!

Ne gittiğin nede kalabildiğin bu yürek sızlasın içinde..Bi parçam hep sende kalsınki
Baktıkça ACı..Ve avuçlarında hisset beni-savur küllerimi
Küllerde kaybolayım..Bi daha bul(A)ma bizi..

Bizim hikayemiz bu.. ya
kırıkların üstüne yürüdüğümüz,hiç olmamış gibi yasadığımız..
Yaşanacak bi tarafı kalmamış sevgilim
Yırtık Pırtık bir Aşk hikayesi..

/..!../

..Bosuna ÇABA; boşuna ACı..
Bit-ti.
En iÇtenliğiyle iki hecenin..
Bit/ti.
..En gerçekci yanıyla kelimenin..
Bit/ti.

KIZIL MAVİ

2008-12-21T22:28:00.016+02:00

Gittin, boynumu büktün
Nasıl üzüldüm, nasıl üzüldüm bilemezsin
Uyandım, bir sağa döndüm, bir sola döndüm
Deliye döndüm, görsen ölürdün gidemezdin

Başımın ucunda tek kelimelik ayrılık
Büyük harflerle sessizce çıkmış, gitmiş
Elinde tuttuğun karar, bense sanık
Cezam müebbet Aşk, tek sorun yalnızlık

Biraz kızıl, biraz MAvi
Yalnızlığın asil rengi
Gün batmadan dönsen bari
Keşke dedim, duymadın mı ?

Gittin, boynumu büktün
Nasıl üzüldüm, nasıl üzüldüm bilemezsin
Uyandım, bir sağa döndüm, bir sola döndüm
Deliye döndüm, görsen ölürdün gidemezdin

Başımın ucunda tek kelimelik ayrılık
Büyük harflerle sessizce çıkmış, gitmiş
Elinde tuttuğun karar, bense sanık
Cezam müebbet aşk, tek sorun yalnızlık

Biraz kızıl, biraz mavi
Yalnızlığın asil rengi
Gün batmadan dönsen bari
Keşke dedim, duymadın mı ?

Söz & Müzil: Ersay ÜNER
Seslendiren: Ebru GÜNDEŞ

- The best home videos are here

ÖLÜMSÜZ AŞKLAR..

2008-12-20T23:19:00.016+02:00

Bu gül bahçesinde kaç günlük ömrün var,
Solmadan yaşarsan şöyle bir AN kadar,

Koca hAyAt dediğin bir kaç hatıra,
Bir gülle bahar gelmez baksana etrafına..

Nice sultanlar orada, kara toprak altında.
Sana mı kalacak dünya?

hAyAta söven de çok, ölüme gülen de çok.
Ah bunu tatmayan yok.

Ölümsüz aşklar var da
Ölmeyen aşık var mı?

Bu gül bahçesinde kaç günlük ömrün var,
Solmadan yaşarsan şöyle bir AN kadar,

Koca hAyAt dediğin bir kaç hatıra,
Bir gülle bahar gelmez baksana etrafına..

Nice sultanlar orada, kara toprak altında.
Sana mı kalacak dünya?

hAyAta söven de çok, ölüme gülen de çok.
Ah bunu tatmayan yok.

Ölümsüz aşklar var da
Ölmeyen aşık var mı?

Ebru Gündeş

S E N .. ! K A D A R ! .. C A N .

2008-12-13T10:37:00.005+02:00

Biraz değiştim,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…
Değiştim,
Unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum,
Bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni
Ben benimle savaşıyorum,
Seninle değil!

Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın
Ne kazanabileni ne de kaybedeniyim,
Sorun değil!

Elbet alışırım
Biraz alıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,

Alıştım,
Varlığını istemediğim tüm eksik yanlarıma,
Ve çokluğunu da yokluğunu da istemediğim bu iki arada bir derede duyguya alışıyorum,
Bir yanım bırak diyor bir yanım,,
Kesin değil!

Henüz tanıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Tanıdığımı sandığım bana daha da yakınım artık,
Duvarlara anlatırken öğrendiklerim kendi hakkımda,
Ve aynalara ağlarken gördüklerim kendi tarafımda…
Bir yanım memnun oldum diyor, bir yanım tanıyamadım daha,
Samimi değil!

Bir hayli kırıldım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Canıma batan her halin felç gibi indi bedenime,
Gözlerimden tut da ciğerime kadar kırgınım!
Aslında ne sana, ne olanlara…
Kendime kırgınım..

Maziye hiç değil, AN’A kırgınım.
Anlatamadığım, anlayamadığım masalların bana yaptıklarına,
Dinlediğim şarkılarda bana seni anlatan şarkıcılara,
Beni anlamadığın kelimelerin bana her şeyi anlatıyor gibi geliyor oluşlarına…
Bir hayli kırgınım…
Beni ben kırdım oysa,
İyi değil!

Galiba yoruldum,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Kendime kalbimi kanıtlamaktan,
Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan,
Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koşmaktan yoruldum!

Aslında ne pişmanım ne de pes ediyorum,
Sadece beni kaybettikçe seni kaybediyorum,
Şu kalp denen, beni bana sorgulatıyor artık,
Ki seni sorgulamamasını nasıl beklerim,
Toprağa bakan yanım senden zaten ayrı,
Sana bakan yanımsa toprakla aynı,
Ne yaparsan yap gördüğünün seni görmesini bekleyemezsin,

Gözlerim yorgun, dudaklarım hissiz,Dokunulmadan geçen yıllar bana ağır,
Sarılmadan geçip giden uğurlamaların kavuşmaları hep beklentisiz,
Söyleyemediklerini söylesen de şimdi, sesine aşina yanım onca sessizlikten sonra artık sağır!
İsteyerek değil!

Çok çalıştım,
Paylaştığımız hayatımızda bıraktığın onca üstü kapalı “git” izine,
Beni yerle bir eden kendince açık olan her tepkine,
Ve bence bana tanımadığım bir adamı göstermene rağmen,
Gitmek için, bitmek için, sana huzur vermek için çok çalıştım,
Daha önce de gitmiştim, kendi isteğimle!
Anladım ki daha önce sevmemiştim,
Çok çalıştım inan,

Değişen yanımın aslında hep aynı olduğunu göstermeye,
Her defasında daha da tozlaşan canımı kırmadan korumaya,
Ve alışmaya kendime, bu göz gözü görmez dumanlı halime,
Çok alışmaya çalıştım hem de,
Tanıştım seninle doğan yanımla da ölen yanımla da,
Birini yaşattım, yaşatıyorum da hala ama diğerinin ölmesine engel olamıyorum da!
Yorulmak dinlenmekle geçmiyor,

An be an çöküyor insanın içindeki güç,
Işığı sönüyor, beyaza dönüyor rengi gitgide, hissizleşiyor,
Ne yormak istedim seni ne de yormak kendimi,

Çok çalıştım,
Gitmeye de kalmaya da,
İkisi de aynı ACı,
Kolay değil.

Alıntı

keşke..

2008-12-11T18:42:00.005+02:00

Teypte eski bir Cohen şarkısı:

“Yolumu gözleyen bir kadını terk ettim / karşılaştık bir süre sonra /

‘Gözlerinin feri sönmüş’ dedi bana: / ‘Aşkım, ne oldu sana?’/

Böyle gerçeği söyleyince / ben de doğru söylemeye çalıştım ona /

‘Senin güzelliğine ne olduysa’ dedim,/ ‘benim gözlerime de o oldu’.

* * *

8-10 dizeye sıkışmış hazin bir aşk hikayesi…

Buruk; kırılmış oyuncaklar kadar…

Ve yenik; “keşke”li cümleler gibi…

Bu sözcüğü kaç konuşmanızın başına eklemişseniz onca ıskalamışsınızdır hayatı…

Dört mevsimlik bir sene olsa ömür, “keşke”, onun güzüne denk gelir.

Hepten vazgeçmek için erkendir, telafi etmek için geç…

Mağlubiyetin takısıdır “keşke”...

Kaçırılmış fırsatların, bastırılmış duyguların, harcanmış hayatların, boşa yaşanmış ya da hakkıyla yaşanamamış yılların, gecikmiş itirafların ağıtıdır.

Çarpılıp çıkılmış bir kapıda, yazılıp yollanmamış bir mektupta, gözyumulmuş bir haksızlıkta, vakit varken öpülmemiş bir elde, dilin ucuna gelip ertelenmiş bir sözdedir.

Feri sönmüş bir çift gözde ya da yitip gitmiş bir güzelliğin ardından iç çekişte…

“Yolunu gözlemeseydim”, “öyle demeseydim”, “terk edip gitmeseydim”, “en güzel yıllarımı vermeseydim” diye diye sızlanır gider.

* * *

“Keşke”nin panzehiri “İyi ki”dir.

İlki ne kadar pısırıksa, ikinci o denli yiğittir.

“Keşke”, çoğunlukla bir “ahh”la kopup gelir ciğerden… esefler, hayıflanmalar, yerinmeler sürükler peşinden…

“İyi ki” ise, muzaffer bir “ohh”la büyür; cüretiyle öğünür.

“Keşke”li cümlelerde nasıl yaşanmamışlığın, yarım kalmışlığın o ezik tuzu kuruluğu varsa, “iyi ki”lilerde de göze alabilmişliğin, riske girebilmişliğin, tadına varabilmişliğin mağrur yaraları kanar.

Okulu hiç kırmamışsınızdır, sinemada öpüşmemişsinizdir; dokundurtmamışsınızdır kendinize, bir kez olsun gemileri yakmamışsınızdır.

Konuşmanız gerektiğinde susmuş, koşacağınız zaman durmuş, sarılacağınız yerde kopmuşsunuzdur.

Bir insana, bir işe, bir davaya ömrünüzü adamışsınızdır.

O insanın, o işin, o davanın, bunu hak etmediğini sezmenin hayal kırıklığındadır “keşke”...

“Şimdiki aklım olsaydı” dövünmesindedir.

Geriye dönüp baktığınızda, ayıplara, yasaklara, korkulara, tabulara feda edilmiş, “Ne derler” e kurban verilmiş, son kullanma tarihi geçmiş bir yığın haz, bilinçaltından el sallar.

“Keşke” cilerin hayatı, kasvetli bir pişmanlıklar mezarlığıdır.

“İyi ki” öyle mi ya…!

Onda, yara bere içinde de olsa, yana yana, ama doyasıya yaşamış olmanın iç huzuru ve haklı gururu haykırır.

* * *

“İyi ki”lerinizi toplayın bugün ve “keşke”lerinizden çıkartın.

Fazlaysa kardasınız demektir.

Aldırmayın yüreğinizdeki kramplara, mahzun hatıralara… Rüzgarlarla koştunuz ya…

“Keşke”leriniz, “İyi ki”lerden çoksa…

Telafi için elinizi çabuk tutun.

Tutun ki, yolunuzu gözlerken terk ettiğinizle bir gün yeniden karşılaştığınızda siz susarken, feri sönen gözleriniz “keşke” diye nemlenmesin!

Can Dündar

2008-12-07T08:46:00.003+02:00

İYİ BAYRAMLAR

Y*ANDIM

2008-12-06T20:19:00.028+02:00

Sevgilim GEÇ kaldın Aşk-A
Beni de hAyAt-A GEÇ bıraktın

Yaşayan bir ölüyüm şimdi
Sensiz, sessiz son baharda
Yaşayan bir ölüyüm şimdi
Sensiz, sessiz SON-BAHAR da.

Cennetlik duygularla
Cehennem oldum kaldım

Sevgilim inanmadın Aşk-A
Gerçekle yüzleşince korkup kaçtın
Beni anınca için sızlamaz mı?

Hangi yasak iki kalbe bedeldir söyle
En tatlı rüyadan uyandım!

Andım&n

YAndı/n!
YAndı/m!

.

Nilgül & Bertuğ Cemil |
Yandım, yandım

Bertuğ Cemil - Nilgül Yandım Yandım Yandım - Funny bloopers are a click away

YANDI/(m), YANDI/(n), YANDI/k!.

N E Y S E ..

2008-11-30T17:29:00.022+02:00

Ağır aksak,
Siler hAyAt,
Yüzümdeki, tenimdeki izlerini..
Ve en zorda,
Aklı evvel,

Yüreğime anlatırım,
CANIMDAN saydığımın,
İçimi eze eze,
El olup sessiz, gidişini..
Anlamaz ki..
Aşk öylece, hazırolda durup ne seni,
Ne beni beklemez ki..

Biraz yürek, biraz çaba
Ve gözün kara olmalı..
Bir büyük CAN pazarı Aşk..
Sapasağlam çıkmalı!

Hiç korkaklık dinlemez ki dinlemez ki..
Ben büyük aşkların kadınıyım,
Kimler geçti ayaktayım, sen de mi duracaktım?
Boşver gitsin..

Artık kurşunlara diziyorum yalan aşk oyununu!
Duvarlara yazıyorum sonunu, bitsin!
Boşver zaten hAyAt beni hiç anlamadı ki..
Boşver zaten ne söylesem..

N e y s e

Funda ARAR!

N E Y S E !
Gittim ben..
SEN H o ş (C A) k a l..

düşlerim gebeyken sana,başka düş yasak bana
kalbim uymuyor başka aşka,dön gel artık lütfen anla

ah incindim, tazelendim..hep kaybettim
deli bozuk sevgilim..

Şiir: Zeki Çelik
Müzik: Cüneyt Asi Duru
Vokal: Çisel Onat

Vox Clamantis In Deserto

2008-11-30T10:16:00.018+02:00

./.
yarın erken gelmez
tam zamanında, hep

orada dur ve bekle. dağ orada. deniz orada.
gökyüzü orada.
orada duruyorsun kımıltısızlığa gömülü korudağ'ın
[yamacında.
sil, sil artık gözlüklerinin camını,
bu
sis yanıltmasın seni:
dağların görkemi uzaklaştıkça belirir, yalnızlığın da.
çantanı aç. çıkar içindeki gökyüzünü.
gökyüzü yetinmezliğin senin, yetmezliğin.
eskimezin ve eskimezliğin.
..
nasıl unutursun: sen yalnız yaşıyorsun,
bense tanımadığım kendimle.
- bak samur adası.
yani biraz çocukluğun:
ne deniz çekilir ayaklarının çıplaklığından
ne çantandan çıkardığın gök/yüzü(n),
..

dokunulmamış yalnızlık yoktur
orada dur ve bekle. çocukluğundaki
kağıttan uçaklarla uçtuğun gök
dal kırıklarından teknen
dalgaları aşıyor denizde
kırılmazlığı öğrenen yüreğin bir de.
ne derdi annen: gülünü değerli kıl/an
ona harcadığın zaman.
orada dur ve bekle
orada dur ve..

yaşamak;
hazır ol!

denizin dibindeki inciye uzanan eline bak.
yaşamdan ödünç aldığın sevinç orada
çıkmayı bekler paylaştıkça

ELMA dersem sevinç
ARMut dersem yaşamak.
..

dudaklarındaki gülümseyiş sönmesin
bir yanlış anlaşılmadır yaşamak

keyifle.

Tuğrul Asi Balkar

CANIMDAN Öte CAN

2008-11-29T02:17:00.027+02:00

O.NA
Ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Nasıl yaralı olmasın ki. Doğrularından vazgeçmemiş olması yine kapının önüne konmasını gerektirmişti.
Dünya mı garipti kendisi mi hiç bilemeyecekti.

Tıkanıyordu hAyAt gelip kalbinde Soldan soldan vuruyorlardı yine. Anlatamıyordu kimselere ne istediğini.Nasıl istediğini. Sanırım hiç anlatamayacaktı da.
Belki anlatabilirdi de anlayan çıkmayacaktı..

O.NA ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Nispet yapar gibi gidişin bir de dönüşü vardı elbet.
Bulduğu gibi kaybetmek dedikleri şeyi iliklerine kadar yaşamıştı yine
Acıdı da acıdı yüreği. Bilirdi ihanetin acısını.
Bilirdi bilmesine de her defasında ilk defa gibi acıyordu yüreği işte. Kendisine bile şikayet etmedi kalbini. Sustu sadece susması gerekenler gibi
Ona ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Ne de çabuk tüketivermişti aşkı sevdayı hiç anlayamadı.
“Başka türlü mü seviyorum ben” diye geçirdi içinde
Normalleri de karışır olmuştu her şey gibi son zamanlarda.
Gerçi anlam yüklemeyi bırakmıştı insanların davranışlarına.Kimisi çok garip, kimisi anlamsız, kimisi de çok çocukça gelirdi ona.
Bunu hangi kefeye koyacağını ise hiç bilemedi..

O.NA ;
Ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Dar zamanlarda yaşamak denilen böyle bir şeydi
İnsan sabırsızdı, bir de nankör.
Bekleyemiyordu. Kalp hızında yaşamak istiyordu kalbin
Tik tak seslerinden ritim tutmaya zamanı yoktu.
Melodi duyulmadan gürültüde kayboluyordu tik taklar. Oysa kendisi aşkın melodisine hasretti, belki cıvıl cıvıl sesin..

Bütün bütün sustu ama kulakları o melodiyi yine de duyamadı..

O.NA ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Ama hiç kızmadığımı da. Belki çokça kırıldığımı da.
Gitmesi gerektiği için gittiğine inandırmak zorunda kalışı kendini daha da yaralıyor“Gitmeyebilirdi de” deyiveriyordu içinde saklanan çocuk!

Biz onunla içimizdeki çocuklarla yola çıkmıştık oysa.
Sahi hani atlıkarıncaya binecektik..
Söylesene biner miyiz bir gün yine?

O.NA ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Bıraktığı gibi burada olduğumu bir de. Tek damla eksilmediğini geride bıraktıklarından.
Sadece gözyaşlarıyla yeşerttiği umuttan bahsedin biraz da.
Sonra sıkı sıkı Rabbimin tuttuğu kalbimden
Dönüp dönüp kendisine dua ettirişinden.
Söz verdiği halde hala o huzura gidemeyişinden.
Onun yerine kendisinin gittiğinden bahsedin bolca.

O.NA ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

Bir de “her şeyde bir hayrın olduğunu.” O anlar beni, bilir söylediklerimi en çok da söyleyemediklerimi.
Söyleyin ona ki bazı şeyler ille de yaşanılarak öğrenilir hayatta. Vicdan derinden bir sızladı mı aklın mutlaka geleceğini başa
O başa gelene kadar bazen dibe vurmak gerektiğini de söyleyin. Dibe vurduğunda da uzatılan eli tutması gerektiğini de. Söylenmeden, sızlanmadan, mazeret üretmeden tutması gerektiğini sıkı sıkı söyleyin
O ele değil de elin gerçek sahibini görmesi gerektiğini de iyice tembih edin olur mu?

O.NA ruhumun yaralı olduğunu söyleyin..

İsterse açtığı yaraları bir bir sarabileceğini de hatırlatın ona.
O unutur bunları bu aralar aklı bir karış havada.

Yaptığı her şeye rağmen geride kocaman bir yüreğin biraz da yaralı bir ruhun onu beklediğini de söyleyin emi.

Siz söyleyin mutlaka o bilir beni, niyetimi, özlemimi, sevgimi..

CANIMDAN Öte CAN olduğunu!

Siz söyleyin yine de “0&nA”

Bülbül'ün kanının aktığı yerden, Gül'ün rengini bulduğunu..

veeee ..

Adının SADECE “AŞK” olduğunu.

.

Alıntı

N E R E D E ..0.. ?!

2008-11-27T01:10:00.014+02:00

Uçurumdu aramızdaki mesafe,uzuyordu.

İstemiyordum uzun uzun dalışlarını çünkü;orada sana kavuşuyordu.Kaybettiğin zamanı çaldın onun düşlerinden.

Gülüşünden aldın tuttuğu dileği ve ben ismini andığında döktüğü her damla umudunda sana kin büyütüyordum.

Duymuyordu bile beni.

Çaresizliğine yenik düşmüş,bulduğu her fırsatta sana ulaşma çabasından vazgeçmeyen ufacık bir kız.

Nasıl büyütmüş gözlerinde seni.Bittiğinin resmiydi kendine yenikliği.

Kokusunu duymadan geçmiyordu saatler.Nefesini hissetmek bilsen neydi benim için..O sustuğu an ışıklar sönüyordu İstanbul’da.Kar yağıyordu parmak uçlarıma hissetmiyordum.İki dudağının arasına sıkışıp kalıyordum.Canım acıyordu.

Senden kalmış susmalar O’na,gecelerin karanlığı meğer sendenmiş. Sonu belirsiz bir çift tünel gözlerinin içindeki.Soğuktan da dayanılmazı.

Aylar yıllar seneler geçti,geçip gitmedin beyninden.Elimde olsa kırıp açacaktım içini,seninle olan kısmı kesip yakacaktım benzinle.Küllerini boğazdan atacaktım sonra!Olmadı..

Sen çektin aramıza o telli şeridi.Dokunmaya kalktığım an avuçlarım kesildi.

Bir ağacın kökleri gibi büyüdü karanlığım.Şimdi nereye gitsem peşim sıra geliyor.

Kanlı damarlarla yol yol çizilmiş gözakları.Gözaltlarındaki morumsu şişlikler.Hüznün rengimiydi güzelim teni.Saçlarının teline aktım hiç bilmedi.Peki ya sen?Mutlu musun?Evet.Aldırıyor musun?Hayır!Oysa benim ona duyduğum hayranlık,senin ilan-ı aşk ettiklerine olan tutkundan daha derin ve sarsıcıydı.Ona ve sana duyduğu aşka ettiğim gıpta ne büyük.

-‘’Nerede O ?’’
-‘’Gitti terk etti beni.’’
-‘’Gözlerindeki misketler?’’Misketlerin nerede?’’
-‘’Onları da götürdü’’
-‘’Neden verdin?’’
-‘’Çok istedi kıyamadım’’
-‘’Ne yapacakmış?’’
-‘’Yeni sevgilisine verecekmiş’’
-‘’Onlar benim çocukluğumdu.’’

Yaşamla bağlarımın en kuvvetli olduğu an gözleriyle buluşmaktı onun.Bakmıyorlar sen gittiğinden beri neşeli.Tek kelime edebilecek cesareti göstermeden şerefsizce terk edişindi onu böylesine kanatan.Bıraktın içine bulut kümeleri.İnce ince yağıyor hergün.

Nefretinde bir duygu olduğunu öğrendim.Artık acıyı hissetmiyor,hissedemiyor,sadece onun acılarının kıvamını,şiddetini,tadını tahmin edebiliyorum.Nefretimle örgütlediğim küfürler sana ve senlere gidecek.Bugün gerçekten ateş mi yoksa bir hiç mi olduğunun cevabını ikimizde biliyoruz.

Kararındaki kuşkuları yıllar sonra gözden geçirmeye kalktığında O olmayacak hAyAtında.Artık buna izin vermeyeceğim yaşadıkça.

O benim çocukluğum.

Bir kez daha kaybetmek mi?

Asla.

Alıntı

A Ş K K O L İ K ;)

2008-11-26T16:22:00.039+02:00

AL herkes senin olsun
Ahh Aşk gözün doysun

Sen aşkkolik aşkkolik aşk koliksin
Hem egoist mazoist hem erotiksin
Hım yesinler sevsinler amma
Sen sersefil ve hepten bitiksin

Aşkın özü sözü bir olmaz mı?
Sana verilen her şey hep az mı?
Havai gönlüm akıllanmaz
Bizdeki tavuk komşuda kaz mı?

İçimi çıtır çıtır yedin bitirdin
Kıpırtıları tek tek yitirdin
Benim etim ne ki budum ne olsun
Aşk oyununda kötü ütüldüm

Ah herkez senin olsun
O aşk gözün doysun

Sen aşkkolik aşkkolik aşkkoliksin
Hem egoist mazoist hem erotiksin

Hım yesinler sevsinler amma
Sen sersefil ve hepten bitiksin

Aklım gide gele yorulmaz mı?
Şu eziyetin ömrüne farz mı?
Zavallı ruhum niye hiç duymaz
Ellerin ki söz bizim ki caz mı?

Canımı çekip çekip geri getirdin
Kırıntıları tek tek götürdün
Ettiğin ne ki bulduğun olsun
Aşk oyununda beni yitirdin

Al herkes senin olsun
Ahh aşk gözün doysun

Sen aşkkolik aşkkolik aşk koliksin
Hem egoist mazoist hem erotiksin
Hım yesinler sevsinler amma
Sen sersefil ve hepten bitiksin

Hadise

S U S K U N

2008-11-24T20:26:00.068+02:00

B i l m e z l e r / nasıl / a r a d ı k / b i r b i r i m i z i,

B i l m e z l e r / n a s ı l / s e v d i k,
İ k i / y i t i k /
h a s r e t,
İ k i / p a r ç a / C A N.

Ç a t l a d ı /
y ü r e ğ i /
ç a k m a k t a ş ı n ı n.

,,S u S,,

Kimseler duymasın,
D u y m a s ı n!!!
Ö L Ü R Ü M hAa..

Aymışam yarı GeCe,
Seni bulmuşam sonra.

Seni, kaburgamın A l t ı n parçası..
Seni, dişlerinde
E L M A kokusu..

Bir daha hangi ana doğurur bizi??!

R u h u m.. Mısra M I S R A çekiyorum /özlemini/ haberin o l s u n.

Çarşıların en küçük meyhanesi bu,
Saçları yüzümde kardeş, çocuksu.
Derimizin altında o ölüm namussuzu..
Ve Ahmedin işi ilk rasgidiyor.

İ l k t i r / d o s t / e l i n i n / h a n ç e r s i z l i ğ i..
Ağlıyor yeşil.

R ü y a, bütün ç e k t i ğ i m i z.
Rüya k a h r ı m, rüya z i n d a n!
N a s ı l da y ı l l a r ı buldu,
Bir m ı s r a boyu m a c e r a m..

B i l m e z l e r / nasıl / a r a d ı k / b i r b i r i m i z i,
B i l m e z l e r / n a s ı l / s e v d i k,
İ k i / y i t i k / h a s r e t,
İ k i / p a r ç a / C A N.
Ç a t l a d ı / y ü r e ğ i / ç a k m a k t a ş ı n ı n.

Ağıyor gökkuşaklarının serinliğinde
Çağlardır boğulmuş bir su..
Ağıyor yeşil.

Ahmet ARİF

VAZGEÇ-ME/LER USTASI

2008-11-23T19:27:00.017+02:00

Dünya kirletilmişse,
Üstünüze sıçramış
Bir şey vardır mutlaka.
Benimki aşktan bir leke,
Kazındıkça kendini temize çeken
Gizlice. Sürtündükçe kıvılcımlar saçan
Çakaralmaz renk cümbüşü işte.
Ya sizinki?

Ben vazgeçmeler ustasıyım.
Reddedemem önerinizi,
Paylaşalım elbette:
Lekeniz sizde kalsın,
Ben aşk'ı alırım sadece.

Dünya kirletilmişse,
Üstünüze sıçramış
Bir şey vardır mutlaka.
Benimki iki soluk arasında
Gelip geçen zaman.
Hangisi ölüm hangisi yaşam?
Ya sizinki?

Ben vazgeçmeler ustasıyım.
Yaşadığınız bir ömür değil mi?
Seçimi siz yapsanız, istediğiniz sahneyi seçseniz:
İster ilkincisi olsun ister sonuncusu fark etmez ki,
- Başarımızı arttıracaktır provalardaki performansınız -
Artanıyla yetinirim zaten ben, ilk gösteri için
siz önden buyrunuz lütfen!

Dünya kirletilmişse,
Üstünüze sıçramış
Bir şey vardır mutlaka.
Benimki korkusuz ve kuşkusuz bir aşk,
Başdöndürücü ve anısız,
Fısıldaşmaları dalgınlıklara takılı.
Ya sizinki?

Hala anlamadınız mı?
Demiştim:
Ben vazgeçmeler ustasıyım.
Aşk'ı bana terk etmiştiniz zaten,
Üstü..kalabilir sizde..

Tuğrul Asi BALKAR

insan olana.. yüzyıllık özlem duyuyorum

2008-11-22T19:56:00.025+02:00

insan olana..
yüzyıllık özlem duyuyorum..

yalnızlıklar hAyAtımızdaki boşluklardan ibaret..
hep bi yerlere bişeyleri iliştiriyoruz!

zaman zaman..
emiyoruz..
tüketiyoruz..
kabuklaştığında soyuyoruz..
isterik izler kalıyor kıvrımlarımızda..

gidipte gelmeyenlerle,
gelipte kal(a)mayanların ardından..

ben demeyi öğreniyoruz..

ruhumuz taşlan/ıyor!
-taşlaş/ıyor!

bu gidemeyip gelemeyişlerle..

ters açıyla bağlıyorum..
sevilipte sevemeyenleri,
sevilemeyip çok sevenlere..
eşitliğin diğer tarafına
etkisiz eleman oluyorum

sonra..

hep bi yerlerde olmak..
nerdesin dediklerinde..
ne zaman diye cevap vermek..

hiç dönmeyecek..
var(a)mayacak..
varol(a)mayacak..
/olan/a
bu yolda olarak..
bu yolda ölerek..

insan olana..
yüzyıllık özlem duyuyorum..

jds

GİDİYORUM-SENSİZLİĞE-

2008-11-20T22:31:00.014+02:00

Güvercinler havalandı ellerimden
ve her telinde bir hüzün var saçlarımın
hasretini işliyorum soğuk duvarlara ey yar
sensizliğim düşüyor parmak uçlarıma
bilmezdim vedaların rengini
hiç bu kadar yakın olmamıştım ayrılığa

gidiyorum yar
bir hüzzam şarkı dilimde
gözlerimde can çekişiyor,
mavi umutlar.
gidiyorum ey yar!
bu son perde..
raksediyor içimde
soğuk yalnızlıklar..

kabuk bağlar mı içimdeki bu yara?
Sen olmayınca doğar mı üzerime güneş
rüzgarlarda dağılır mı saçlarım eskisi gibi
kaçırabilir miyim gözlerimi
gözlerinden
yıkılmaz mıyım inceden inceden

hoşçakal gözlerimdeki ışığım
zamansız sarhoşluğum hoşça kal
zannetme ki geçtim bu sevdadan
sadece vazgeçtim ayrılığa isyandan

gidiyorum ey yar
yüzümü bıraktım sana aynalarda
gözyaşlarımı bir de
kirpik aralarında
gidiyorum ey yar
hasretimin ardındaki yangın
ayak uçlarımda

gidiyorum ey yar
tek sıcaklığın kaldı
küskün avuçlarımda..

hoş-ça-kal

hoşçakal gözlerimdeki ışığım
zamansız sarhoşluğum hoşça kal
zannetme ki geçtim bu sevdadan
sadece vazgeçtim ayrılığa isyandan

hoş-ça-kal Ey yar.

Alıntı

0 Şimdi Ne yapıyor? & KÖPRÜ

2008-11-17T21:24:00.015+02:00

o şimdi ne yapıyor
şu anda şimdi, şimdi?
evde mi, sokakta mı,
çalışıyor mu, uzanmış mı, ayakta mı?
kolunu kaldırmış olabilir,
— hey gülüm,
beyaz, kalın bileğini nasıl da çırçıplak eder bu hareketi!—

o şimdi ne yapıyor,
şu anda, şimdi, şimdi?
belki dizinde bir kedi yavrusu var,
okşuyor.
belki de yürüyordur, adımını atmak üzredir,
— her kara günümde onu bana tıpış tıpış getiren
sevgili, canımın içi ayaklar!—

ve ne düşünüyor
beni mi?
yoksa
ne bileyim
fasulyanın neden bir türlü pişmediğini mi?
yahut, insanların çoğunun
neden böyle bedbaht olduğunu mu?

o şimdi ne düşünüyor,
şu anda, şimdi, şimdi?

23 eylül 1945/N.H.RAN

___________________________ KÖPRÜ

Sevgili,tek başına. yetmiyor
'sevgili' sözü
Karşılamıyor
içimi dolduran duyguyu.

Oysa ben 'sevgili' derken
neler düşünüyorum bilsen.

Sonsuz,bir güneş,
bir yudum rakı,
çiçeğe durmuş ince bir
bahar dalı,
oğlumun sıcak yanağı,
anamın acılı gözleri,
babamın tütün kokan eli,
evimizde ki kuş,
yarının güzel günleri,
anlatılması güç binlerce
duygu ve SEN..

işte sen
beni hAyAta baglayan
en güzel köprüsün;
köprülerin en güzelisin.

sevgilim..güzelim..
insanı yaşatan
içimizdeki hAyAt böceğidir.
o ölürse
hAyAtımızın da tadı biter.
o sakın ölmesin, yaşat onu.
selimiye cezaevi

Köprü & 03.08.1972 /
Yılmaz Güney

2 Se-S ve 1 NoktA

2008-11-16T22:04:00.032+02:00

Ey melek..
Kanımla boyadığın kızıl kanatlarını..
Ateşe verme zamanı gelmiş..
Şeytanın!

Bu gökyüzü fazla artık sana..

./.

nokta gibiydi varlığı uzaktan..
o gün bugündür
sondan başlarım okumaya..
sona yakın bana uzak olan başlangııçlara inat,
okumaya sondan başlarım...
başladığımız yere dönmenin umuduyla..
yalnızlığımıza..

-makasladım tüm virgülleri..yıldız kırpar gibi..-

ve masal dinler gibi usulca;
munzur bir çoçuğun yüz edasıyla kaçar gibi ansızın,
makasladım tüm ünlemlerimi;
soru işaretlrinin üstüne;
edilgen kelimelerden uzak bıraktım noktalarımı,
cümlelerim hiç bitmesin diye..

ruhum..
zamane aşklara yabancı..
Sevdanın mavisine aşina bir seyyahtı!

bir seyyah ki; iki ses bir nefes yürekte
bir seyyah ki..
uğradığı her noktada aşkını muhabbet eyleyen
katık diye.

şimdi artık
"tırnak" arasında zikrediyorum ismini.

iyi bak bize!

Ey melek..
Kanımla boyadığın kızıl kanatlarını..
Ateşe vermeli Şeytan

Gökyüzü fazla artık sana..

.

Oyun Bitti

2008-11-15T09:44:00.025+02:00

Kısa bir an bir tutuşma
Darmadağın oldu her şey
Sonra alıp başını gittin
Niye döndün hey hey

Ellerimellerinde kaldı
Dudaklarım da dişlerin
Yanan etin ah gözlerin
Niye söndün hey hey

Bir temas binbir anı
Yeminlerin ah sözlerin
Silinmedi silinmiyor
hAyAtımdan izleri

Söndürdüm ben yangınları
Külleri savrulup gitti
Hayır artık oynamıyorum
Oyun bitti

Söndürdüm ben yangınları
Külleri savrulup gitti
Hayır artık oynamıyorum
Oyun bitti

Söz-Müzik: Sezen Aksu

BiR ADIN KALMALI GERiYE

2008-11-13T23:56:00.015+02:00

bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet

sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi

hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet nisyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam

dağlar sonra oynadı yerinden
ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
sen say ki
yerin dibine geçti
geçmeyesi sevdam
ve ben seni sevdiğim zaman
bu şehre yağmurlar yağdı
yani ben seni sevdiğim zaman
ayrılık kurşun kadar ağır
gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın
yine de bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet

evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç

..

yazan:Ahmet Hamdi TANPINAR
seslendiren:Aykut KUŞKAYA

Bana biraz hüzün ver usta, sek olsun!

2008-11-12T01:05:00.036+02:00

Mey&hanelerin DİLİ 0lsa da,
Anlatsa Bütün Ayrılıkları

bana biraz huzur,
bir duble de rakı getir usta
bir de değiştir şu plağı
canım bugün içli şarkılar dinlemek istiyor
hani şu damar dediklerinden
ortaya da birkaç meze koy,
kafi..
hiç yiyesim yok aslında
masa zengin görünsün..

ağlarsam eğer sakın endişe etme
bir sevdiğim vardır,
ondandır..
çok tanık olmuşsundur böyle şeylere elbet
ben de olmuştum bir vakitler
teselli ettiğim bile oldu
anlamak için yaşamak gerekiyormuş
teselliye ihtiyacım yok,
sakın deneme
sen bardağı boş bırakma yeter
bu gece sarhoş olasım var,
bu gece içesim var be usta..!

sakın ha,
o resme dokunma!
o adam işte hala sevdiğim
onsuz rakı iç/e/memde
bilir misin,
resimde gördüğünden daha yakışıklıdır
biz ne rakılar içtik onunla,
bana mısın demedi

sohbet..!
bizi hep o sohbetler sarhoş ederdi,
sen bilmezsin..

../..

bakıyorum,
seni de efkar bastı
eeee, gönül kadınıyım ben
ukalaca bir itiraf gibi gelmesin sana
konuşurken ve severken,
yüreğimi koyarım ortaya
cebimdeki bozukluk sevişmelerin hepsini koyarım,
bütünlensin diye..

yapma be usta
bu şarkı söylenir mi şimdi..?
“beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın”
eh yani,
tam da damarıma bastın
ben şimdi sitem etmez miyim aşka..?

bu şarkı için dibini görürüm bardağın ama,
bana daha fazla efkar yapma..!

yok be usta,
hesaba niye itiraz edeyim
zaten şarkılarda ve sohbette indirim yapmışsın
senden daha başka ne isteyeyim..?
gönlünü ferah tut,
evin yolunu bulurum elbet
tamam anlaştık
bir gün yanlışım dönerse bana,
beraber geliriz..

sen sadece şarkılara iyi bak
rakıyı soğuk tut
gönlünü ferah..

kendine iyi bak kafi
usta dedik bağrımıza bastık
aşk bizi terketse bile,

sohbetimiz baki..

Pelin Onay

söylediği ilk yalanı hatırlayan kaç kişi kaldı içimizde..

2008-11-11T00:56:00.020+02:00

..

Kalbi kırık bir kadından daha dokunaklı portre çizilmiş midir?

Ve yeryüzünde kadına söylenen ilk yalan neydi, merak ederim.
Güven duyduğundan aldığı yara kadar acıtanı yoktur kalp için…

Acının miladı yıkılan umutların ertesinde başlar.

Aşk neydi o halde?
Eski şark masallarının esrarını süsleyen yedi başlı ejderhanın yanan ve yakan nefesinden özge bir şemaili olmalı…
Binbir kadını aynı yüzde gösteren o gece aynası…
Gece ki hep zamansız…
Uzun ve sabaha muhtaç…

Gezgin hikayelerde Havvasını arayan bir avuç toprak, erkeğin aslı…
Eğesinde saklı bir kadın…
İçine baksa oysa görüverecek binbir aynada bakındığı kadını…
Göğün yorgun omzundan eğince güneş başını, akşamdır deyip evine gelen o Adem, bakıverse içine…
Ne dağ ardında bir Aslı, ne çöl kumunda bir Leyli vardır.
İçindedir, bir baksa.

Kadın erkekte diyarsa
Erkek içine iklimdi kadının.
Erkek huysuz onca soru..
Kadın itminandan bir cevap.
Elinin kıvrımında bin telaşe bir kadın
Yüzünün çizgisinde hep sükûndu bir erkek.
Aşkdı..

Tevhidin sahibinden kalbe inen tecelli..
Bir’den iki can ki, Adem’e üflenen saba..
Tek ruhtan çağlayan iki aşkın ırmaktı.
Ne gün aldandı insan, aşk zamanı terketti.
Sevgilinin yüzünde göz izi, kalbinde başka memleket bulduysa bir aşık.
Teselli, O'nun sığınacağı mevsim değildi.
Yazgısını yazgısına bağlamış ruh için yaşanası tek hayat; ölüme kadar bekleyeceği yolcusu az bir iç istasyondu.

Öyleydi..
Şimdi tariften yolculuklara çıkıyoruz her birimiz..
Kim önce bulursa diğerine haber vermesi için.
İhtimallerin yanılgıya çıktığı sanal memleketin sakinleriyiz bugün…
Birbirimize giydirdiğimiz kılıkları aşktan oyalanmalar zannediyoruz.

Herkes doğruyu bilmek ister de,
söylediği ilk yalanı hatırlayan kaç kişi kaldı içimizde?

Thecrowfun

bazen
gidiyorum..
dönüyorum bazen.
çözüyorum;
koşup koşup
düşüyorum
ellerime
bezler
sarıyorum

bazen susuyorum
özlüyorum
kendime acıyorum
açıp radyoyu
sıradaki şarkıyı
tutuyorum

bazen açıyorum
gözlerimi
hemencecik kapıyorum
düşler görüyorum
geceleri bin parçaya
bölüyorum
tekrar uyuyorum
ne yapsam
sabahı
buluyorum
kendimi salıyorum
kimseler duymadan
topluyorum

bazen yaşıyorum;
O
aklıma düştükçe ölüyorum
anlatamam kimseye..

korkuyorum
korkuyorum

korkuyorum.

../..

alıntı/
Thecrowfun'a
teşekkürlerimle..

ÜZGÜNÜM ATAM,BİR SEN DAHA YOK!

2008-11-10T09:25:00.010+02:00

İZİNDEYİZ ATAM

Atam, hala yaşıyorsak: edepsizlik sayesinde!
Altı oku soruyorsan,politika dehlizinde!
Hele partin senden sonra,devrimlerin tavizinde!
Vasfedeyim halimizi, kalemime ver izin de!
Yobazlarla gericiler,onlar bizden daha zinde!

'Atam, Atam..' derler ama, bir adınız var sizin de..

Halkçılıkla devletçilik: anlatamam, çok hazin de..
Çoktan beri sahteciler, ağır çeker her vezinde!
Tek umut var, o da yalnız, Amerikan dövizinde!
Sorma Ata'm, halimizi, hal mi kaldı anlatacak..
İşte geldik dizindeyiz! Yata yata çok yorulduk,tatil yaptık, izindeyiz!

Sanayide henüz daha,Cafer için lazım diye,Amerikan bezindeyiz!
Geçeceğiz avrupa'yı ama şimdi izindeyiz!
Hocamız var, Babamız var, uçan kuşa borcumuz var, el oğlunun ağzındayız!
Ama bizi zor bulurlar, bahar, yaz, kış izindeyiz!

Evet, doğru söylemişsin:'Türk milleti çalışkandır! 'Biz de senin tezindeyiz!
Dinlenmekten yorulduk da, onun için izindeyiz!
Zinde kuvvet diye söz var, kimse bilmez adresini, ah izindeyiz, vah izindeyiz!
Bugün değil, bu yıl değil, çoktan beri izindeyiz!

İlerledik Ata'm öyle, şimdi görsen tanımazsın: Amerikan tarzındayız!
Arasan da bulamazsın, otuz yıldır izindeyiz!
Hani 'Türk, öğün, çalış, güven' demiştin ya.. Biz ilkinde takılıp kaldık. O yüzden çalışmaya vakit kalmadı.

Kimselere de (kendimiz dahil) güvenmiyoruz. Seninle övünüyoruz. Adına barajlar, yollar, köprüler yapıyoruz.
Balolar, heykeller, hatalar darbeler,zamlar yapıyoruz. Klipler, işkenceler çekiyooruz ..
Öyle bir kargaşa yarattık ki senin adına darbe yapanlar, senin adına yönetimde olanları devirip,
senin fikirlerinle açıklıyorlar bunu.. Ve de devrilenler yine senin fikirlerinle savunuyorlar kendilerini..

Herkes seni bir dönemki görüşlerinle tanımlayıp başka başka anlatıyor bize..
Asker, demokrat, dindar, ateist, laik, çapkın, milliyetçi.. Liste uzayıp gidiyor, biz tartışıp gidiyoruz.
Hala 'izindeyiz' ve bu izin hiç bitmeyecek gibi görünüyor.
'İzinde' olduğumuzdan kabrine çok ziyaret yaptık, ama sana layık bir film yapamadık.
66 yılda.. Belki kimseleri sana benzetemediğimizden, belki parayı denkleştiremediğimizden..
Adına yaptığımız köprülere akın akın koşuyor yurttaşların.. İntihar etmek için..

Zorlu savaşlarla kurulan Türkiye cumhuriyeti devletinde bugün çetelerin gölgesi var.
Dev posterlerini yaptık ama doğru dürüst bir belgeselini yapamadık
Ata'm..! Arkandan ağlamaktan gözlerimiz şiştiği için yazılarını, konuşmalarını doğru dürüst bir kitapta toplayamadık.
Adına kurduğumuz kültür merkezini yangından koruyamadık.

Senin adına iktidara el koyanlar mirasını çiğnedi, ses çıkartmadık.
Kurduğun partiyi kapatıp, arşivini yaktılar.. Alkışladık.. Çünkü biz izindeyiz Ata'm...
Her sabah güne 'Türküm, doğruyum, çalışkanım' diye bağıran, geri ve tembel nesiller yetiştirdik.
Sesimiz gür çıkıyor ama eğitimde başarı oranlarımız yerde sürünüyor.

Köşklerin bakımsızlıktan dökülüyor.. Kocaman resimlerinin asıldığı kamu binaları içinde memurun aç..
Merak etme 'izindeyiz' ata'm.. O dönemde söylediğin bazı sözler bugün 7 kilit altında.
Din üzerine, düşünce özgürlüğü üzerine yazdıklarını yazmaya, söylemeye kalkanlar mahkemelerde sürünüyorlar.

O gün yazdıklarını, bugün ağza alamayacak haldeyiz.
Seni asmaktan vazgeçtik, sana ulaşamıyoruz ata'm.. Heykellerin o kadar büyük, posterlerin öyle kocaman ki,
ardında bir dolu adam kendi pisliğini gizleyebiliyor. Pislik büyüdükçe heykelleri de büyütüyorlar.

Su 'izindekiler'in listesini bir görsen inanamazsın Ata'm.. Kendini tanıyamazsın.
Özlü sözlerini paylaşamıyorlar.
Yılgınlığa düşmememiz için söylediğin 'küçük kıvılcımlar, büyük yangınlar doğurabilir' sözünü itfaiye kapısına asmışlar.

Bağışla bizi.. İzindeyiz Ata'm..!

AZİZ NESİN

4te1

2008-11-10T00:05:00.003+02:00

D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.D Ö R T te B İ R.

MONAROS/A

2008-11-08T22:42:00.020+02:00

Ve Monna Rosa

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi.
Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara:
Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi.
Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara,
Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara..

Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü
Ve boğazımı sıktı parmaklar ince, uzun.
Günahkar toprağıma saçından bir tel düştü;
Sana ne olmuş Rosa, bir derde tutulmuşsun.
Bir ekmek kadar aziz fikirler böyle pişti:
Noel ağaçları ve manolyalar kahrolsun,
Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü..

Şu şapkayı çıkarıp atıyorum ırmağa;
Her şeyim sizin olsun, hep sizin kesik başlar.
Rüyasında örümcek başlarsa ağlamağa,
İçine gül koyduğum tüfek ölmeye başlar.
Günahını sırtına yüklenen kaplumbağa
Gibi ölüm önünde öz benliğim yavaşlar.
Öyleyse şu şapkayı fırlatayım ırmağa.

Bu erkekler kokuyu kediler gibi alır
Ve kediler her gece sürünür yastıklara.
Denizleri bahtiyar eden günler kısalır;
Satılmayan çiçekler, zehirli ve kapkara,
Unutulmuş erkekler ve kadınlara kalır.
Bir geyiğin gözleri düşer eriyen kara
Ve erkekler kokuyu kediler gibi alır.

Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık!
Ve toprağın rüyaya yılan gibi girişi.
Sana da Monna Rosa, taş bebeği bıraktık.
Ellerinde kılçıklı balıkların bir dişi.
Senin hatıran gibi büyük, yeni, karanlık;
Senin hatıran kadar Allah ve şeytan işi..
Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık!

Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim;
Ta boğazıma kadar çıkan deli yağmura.
Tüyüme horozdan çok itimat edeceğim,
İtimat edeceğim şu belalı yağmura.
Ruhumu bayrak yapıp ben teslim edeceğim
Asılmış bir adamın iki eli yağmura.
Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim.

Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni
Ve bir şehir yaratmak, ruhundan Gülce diye.
Parçalanan gemiyi ve yırtılan yelkeni
Katıvermek sessizce söylenen bir türküye.
Ve sonra bir köşede öldürmek ölmeyeni
Ve son vermek bitmeyen, bu bitmeyen şarkıya,
Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni.

Sana tavuskuşunun içime girdiğini
Son, en son söz olarak söylemek istiyorum.
İçime girdiğini, tüyünü yolduğunu
Son, en son söz olarak söylemek istiyorum.
İçimde tavusların bir bir kaybolduğunu,
Bana da bir çift ak kanat kaldığını
Son, en son söz olarak söylemek istiyorum.

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi.
Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara:
Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi.
Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara,
Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara..

(1952, Kış, Yılbaşı Gecesi)

Sezai Karakoç

/ADINI ÇIKAR DELİ' ye/

2008-11-07T18:54:00.022+02:00

En karanlık köşelere girerim girerim
sen giremezsin
Kafam kızar sokaklarda söverim söverim
sen sövemezsin
Sarhoş olur kapılara düşerim düşerim
sen düşemezsin

Dünyayı dar ederler de gülerim gülerim
sen gülemezsin

Aklını kullan
adını çıkar deliye

Her gün bayram
eğlenmek kalır geriye.

Aşık olur duvarlara yazarım yazarım
sen yazamazsın
Geceleri mezarları kazarım kazarım
sen kazamazsın
Kar altında çırılçıplak koşarım koşarım
sen koşamazsın

Canım ister buralardan kaçarım kaçarım
sen.. kaçamazsın!

Aklını kullan adını çıkar deliye
Her gün bayram eğlenmek kalır geriye.

Söz–Müzik:Dilek Neşe Açıker
Seslendiren: Barış Akarsu

Göğsünün Sıcaklığına Düşür Beni

2008-11-06T23:22:00.007+02:00

Şimdiki zamana denk düşen tuhaf bir anlam var içimde. GeCenin karartısına aldanmak istemiyorcasına, terkedilmiş bir yörüngenin ardından yokluğumun bekleyişini tırmalıyorum..

Şimdiki zamana denk düşen tuhaf bir anlam var içimde. GeCenin karartısına aldanmak istemiyorcasına, terkedilmiş bir yörüngenin ardından yokluğumun bekleyişini tırmalıyorum..

"İstersen ben'i ben/den alırsın, ama yalnızlığım sürer derin/den"

Suskunluğumun kenar boşluklarını doldurmaya çalıştım.
Önce anlamsızlıklarını anlamlı kılan bakışlarını koydum cebime. Üç noktası çetrefilli cümlelerinin tozunu aldım sonra,
yorgunluğun yorgunluğuma denk artık.
hAyAt biraz da bıraktığın yerinden sorumludur ya, iyiden iyiye ağırlaşan yüzüme aynalarda bıraktığın gülüşün denk geliyor.
Yani her şey yeniden..

Dönmek aslolandır çoğu kez.
Uzun soluklar alabilmenin zor olduğunun farkındayız,
yo, ben seçmedim,
zorladılar inanki beni, bilseydim seni göreceğimi kör kalırmıydım bunca vakit, bilseydim küçük harflerimden posta kutuna süzüleceğimi;
alnımın en orta yerini boş bırakırdım,

ama sen,
yüzünün en hüzünlü eşgaline yaslanıp da bakıyorsun oradan,
ben buradayım, uzağında..
Hiç bir başlığım deva değildir dönüşüne,
bakışıma dağılan özüm sana kaydı ya,

"g i t m e" demeliydin sen,
dur incitme kendini,
ama bilirimki özümün içindedir son hamle.

Göğsünün sıcaklığına düşür beni..

Alıntı

UMUT'tan İNSAN YAPMAK

2008-11-06T00:03:00.029+02:00

Kuytularda büyüttüğün,
taşralı umutlarla beklediğin
bir şeydi sevmek.
dokunmak çift yönlüydü,
yetişme telaşının toyluğundan
bilmiyordun.

Altmışikiden tavşan yapmayı biliyordun da
umuttan insan yapmanın anahtarı
yoktu elinde
gökyüzüne bağırmak geliyordu için/den

HER DAİM

söylemek istediklerini
hAyAtının deltasına
daha biriktirmemiştin üstelik

hasretlerini dulda yamaçlarda korudun
ötü rüzgarlardan sakınırcasına
gizli bir hAyAt zannederdin sevmeyi

kaçırırdın,
saklardın gün ışığından
olmasın diye

çifte kavrulmuş Çorum leblebisi gibi bakardın da sevdiğine
belli etmek ayıp sayıldığından
GeCeleri yatağında
kutsardın onu

beyniyle seven
yüreği ile düşünen
bir insan olmamıştın daha
baharın ilk günlerinde
önüne alıp bir erik fidesini
dostuna ömrünün arka sokaklarını gösterir gibi
dertleşmemiştin daha
bir alın kırışıklığı kadar efkarlı
uzun
uzak yollarda beklediğin
nazlı
narin bir gül yaprağı
yoktu henüz

“ateş mekanım olsun” diye yeminler ederdin
“en büyük parçanı karıncalar taşısın”diye küfürler
asıl küfür
içindeki erkeği kendinden
sevdiğinden saklamakmış
çok sonraları öğrendin
domatesler güneşte kızarır deyip
ACının,
yokluğun,
yoksulluğun üstüne giderdin

aç kursakların gölgesi vururken yaşadıklarına
sabahın çiyine karışırdı
fırın işçilerinin alın teri
günün ilk ekmeğini alırcasına
buğusu üzerinde korkular biriktirdin
güler yüzlü bir sevgi
sevgili yerine..
elindeki yap-bozun son parçasının
sevgi
sevgili olduğunun
sessiz
ve
yalnız GeCelerde
evinin seni hiç terk etmeyen duvarına
ağlarken farkına vardın

kırmızıyı MAvi/den
MAviyi paylaşma /ktan
paylaşmayı almaktan
hep üstün tuttun
yine de tutuyorsun

Arnavut kaldırımları ile bezeli sokaklarında
üzerinde iğreti durmayacak MASALsı,
çocuksu
ve
kıkırdak sevgiler
bekliyor seni
bir mesai duyarlılığına ihanet etmekten
korkarcasına çıkıyorsun
sığınağım dediğin evinden..
her köşe başında küçücük şaşırtmacaların
seni beklediğine dair inancını
hiç kaybetmiyorsun

doğum gününde kendine aldığın şaşkın,
minik,
kırmızı karanfiller kadar
garip değil
bu beklentilerin!..
belki de hep eksik kalacak bir yanın
ve
uğrayış olacak ömrün diğer adı..

Nevzat Tekin

BANA Bİ/R GÖKKUŞAĞI GÖNDER

2008-11-05T13:47:00.029+02:00

An gelir,
kelimeler anlatmaya yetmez yaşananları
İşte o An susacaksın..
yüreklere mühür, dudaklara kilit
Ve bekleyeceksin..
Ben beklemedeyim,
neyi mi?

Gelecek gökkuşağını..

kara gecelerden korkuyorum
yalnızlığım benimdir , seninle paylaşamam
tüm düşlerimi, beklentilerimi, kalbimin bir köşesine yerleştirdim..

yüreğime mühür,
Dudaklarıma kara kilitler vurdum
Sadece beklemedeyim
Korkularımı anlatamam
Düş kırıklarımı saramazsın
yaralarımı kanatma, dokunma, incitme
yüreğimi üşütme sakın..

Bana bir gökkuşağı gönder
İçinde yüzbinlerce renk olsun.
yağmurlar yağdır isyanım sussun
Geceye yıldız gerek, gündüze güneş
toprağa su,
yüreğime ışık , sevgi ,umut
Hasretinle kucakla beni
Bildik kokular gönder
Sıkı sıkı sarıl bana
Üşüyor bedenim..

Ö
Z
L
E
D
İ
Ğ
İ
M
G
Ö
Z
L
E
R
İ
N

ÖZLEDİĞİM / GÖZLEDİĞİM GÖZLERİNDİR..
Yeşil ormanlar kadar ucsuz bucaksız
Derinlerde bir yerlerde
Beni beklemekte biliyorum
Konuşmasanda biliyorum
Her bakışınla ne demek istediğini anlıyorum
Sende korkuyorsun
Bildiklerin seni korkutuyor
Susuyorsun
Susma konuş ne olursun
Islak gözlerle bakma gözlerime
Ağlamanı istemiyorum

Bana bir gökkuşağı gönder..

Süreyya TÜRKOĞLU

P/USUMA DÜŞ/tü AŞK

2008-11-04T08:50:00.033+02:00

Sen yokken aklımdan firar edenlerin sayısını unuttum

Unuttum
kaç sokak çıkardı ömrüme.
Kaç otoyol seni bana geri getirirdi,

Kaç hayal tutar geri götürürdü??

"-susmak aşkımın dilidir- diyen sevgili
konuş şimdi, kelimelerine ihtiyacım var"

Gidişin hangi nöbete denk gelirse gelsin,
Dönüşün bir bahar akşamının,
En güzel demine ayar..
Gelirsin, dokunursun ya Yüreğime
Ey YAR..
0 vakit..yeni/den..
Omzuma güneş doğar.

Gelmeyişinle..
"onursuzluğun çıkmazında
pusuya düşer aşk"

ve ben..

An'ın içerisinde yitirmemek için seni,
Ömrüm ol isterim,
sevgili;
tek bi solukta CAN^'ımı teslim edeceğim.
nefesim ol, isterim.

./.

bil(m)iyorsun ki sevgili
İçim/den geçenler ülkesinin kahramanı oldukça sen;
Hafızamda ezberletilmiş kelimelere yer yok.

Kelimeler,
Kokun bedenimi alt üst edene dek aklımdalar.
Sonrası derin bir sessizlik.
Gözlerin..
Bedenin..
Ve kayboluş saatleri..

Kime sorsan bilmez hüzün rengini.
Siyah derler eskiler matem koktuğu için.
Ama sarıdır fikrimce!
Çünkü bir çiçeğin sararıp solması da kederdendir

Bir lalenin boynunu bükmesi de..
Sararmaktır sensizlik.
Sararmaktır susuz kalmış çiçekler gibi..

./.

S/ilinme/yecek an/ı/lar biriktirmişim kök hücre(m)de,
Israrla seni ve senli günleri an/sımam 0 sebepten

./.

Yaşamam için yalnızca,
Dudakların yeter.
Nefesinle hAyAt bulayım yeniden
ve her defasında..
İzin ver.

N O R M A L & Bulutsuzluk Özlemi

2008-11-02T20:53:00.022+02:00

"biralar soğuk mu?" dedim / dedi ki, "normal!"
"peki ya havalar?" / "valla gayet normal!"
"işler?" dedim, "gidişler?" dedim? / "hepsi normal!"
"peki..." dedim, "...ya sen, ben?" / dedi ki, "normal!"
"peki biz, ikimiz?" / "valla gayet normal!"
"halimiz?" dedim / ne dese beğenirsin, "normal!"

mmm, biri anlatsın hemen, nedir bu normal
mmm, canım sıkıldı artık, yoksa ben miyim
A-normal

"peki... dedim "...ya türkiye?" / dedi, "normal!"
"ya ab?" diye sordum / dedi, "çok normal!"
"peki ya abd?" / dedi ki, "normal!"
"peki..." dedim, "...ya dgm?" / dedi ki, "normal!"
"ya ohal, o kadar yıl?" / "bilmem, normal!"
"peki gap, zap, hasankeyf?" / "hepsi normal!"

mmm, biri anlatsın hemen, nedir bu
..normal..

mmm, canım sıkıldı artık, yoksa ben miyim
A-normal

"peki..." dedim "...ya medya, rtük?" / dedi, "normal!"
"ya reklamlar, rating?" / "valla gayet normal!"
"yahu hiç mi ikinci yok?" dedim / dedi ki, "normal!"
"peki ya trafik, katliam?" / dedi, "normal!"
"ya susurluk, kamyon?" / "valla gayet normal!"
"yine kaybettik!" dedim / dedi ki, "normal!"

mmm, biri anlatsın hemen, nedir bu normal
mmm, canım sıkıldı artık, yoksa ben miyim
A-normal

..NORMAL!!!..

"peki..." dedim "...ya medya, rtük?" / dedi, "normal!"
"ya reklamlar, rating?" / "valla gayet normal!"
"yahu hiç mi ikinci yok?" dedim / dedi ki, "normal!"
"peki ya trafik, katliam?" / dedi, "normal!"
"ya susurluk, kamyon?" / "valla gayet normal!"
"yine kaybettik!" dedim / dedi ki, "normal!"

mmm, biri anlatsın hemen, nedir bu normal
mmm, canım sıkıldı artık, yoksa ben miyim
A-normal

YOOOK YAHUUU
______________________NORMAL?

..N. O. (R) / M A L..

& Bulutsuzluk Özlemi

1980 - EZGİNİN GÜNLÜĞÜ

2008-11-01T14:45:00.015+02:00

Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni
Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni
Gitme gitme gittiğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevgilim incitir beni

Yokluğuna ah yol yol olsa uzasa unutmam seni
Yokluğuna ah yol yol olsa uzasa unutmam seni
Gitme gitme gittğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevgilim incitir beni

Akşam vakti sardı yine hüzünler
Kalbim yangın yeri gel kurtar beni senden
Akşam vakti dolaştım sokaklarda
Yırtık bir afiş seni gördüm duvarda
Sigaramın dumanına sarsam saklasam seni

Yokluğuna ah yol yol olsa uzasa unutmam seni
Gitme gitme gittiğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevdiğim incitir beni
Gitme gitme gittiğin yollardan dönülmez geri
Gitme gitme el olursun sevdiğim incitir beni.

ÜÇ NOKTA..ÜÇ ÇIĞLIK..ÜÇ ÖLÜM!

2008-10-30T13:30:00.011+02:00

uzak kentin kayıp yıldızından rivayet olunur...

Üç noktaydı susuşum, bir virgül hatrına yazıyorum şimdi.

Üç nokta . . .
Üç çığlık ? ? ?
Üç ölüm ! ! !

Ve tek bir virgül ,

…

Kirpiklerinden aşk soluyan deli, yırttı acının kefenini, ölü kızın kalbine dokundu bu gece... Ve gözlerine ölüm kaçan kız, dokunulduğu her yanından kanadı...

Bir ölünün gözlerinden düş bulaştı geceye, gece aklını yitirdi... Bir delinin iç çekişiyle karardı yıldızlar... Hıçkırıkları arşı kapladı… Bir deli ağladı… Ölü kızın kirpikleri adedince ağladı... Parmak uçlarından dokundu aşka... Saçlarına notası kırık şarkılar kondurdu...

Gece; tortulu bir masalın hüznünü andırıyordu... Üçüncü kişiler hep susmuştu...

Bir masal duyuldu sessizliğin en sığ dilinde... Uzak kentin kayıp yıldızıydı anlatan... Yoktu ihtilaf... Yoktu yalan... Bir deli ve bir ölünün masalıydı duyulan... Avuntusuz masallara şarkılar kuran bir deli ve masallara hep sonundan başlayan bir ölü...

Çok geçmedi… Gülüşüne düşler inşa edilen soylu derviş, kent harabelerinin yoldaşlığında, gecenin en uzak saatinde, tuz kokulu bitişle susturdu masalı... Masal yitirdi kendini… Masal yitirdi gerçeğini… Bir deli ağladı… Kirpikleri tükenmişti, ölü kızın saçlarına denk düşüyordu, gözlerinde ki keder… Ve gece deli gömleğini giydi üstüne, masal üşümesin diye…

Ve ben... Üçüncü tekil şahıs... Kent masallarının yorgun yüzü... Uzak diyarların cana ziyan hüznü... Ben... Bir masal boyu susan... Suskusu us'unu yumruklayan... Bir deliyi geçmişe yazan, bir ölüyü koynunda uyutan, bir dervişe yaslanan... Ben yani... Mezar boşluklarında kirpiklerini uykuya yatıran... Kefeninin cebinde ölüm saklayan... Ben... Suskun şiirleriyle geceyi ayartan...

Suçluyum... Bir son bulaştırdım ellerime...

Faili meçhul bir masalın tek sanığıydım ben... Masal mahallinde harflerim vardı, suçum aşikardı... Kalem; kelamla her buluştuğunda, adın kanardı, canım yanardı... Suçluydum evet... Bir masalı altı harf yaşatır sandım... Yedinciyi hiç yazmadım... Ne zaman canın yansa, susumu bastım yarana, usumu kanatırcasına... Hiç dinmedin... Sustun hep… Bende sustum... Sessizliğimi tamamladı susuşun... Bir masalın ardından suçlarını bölüşüyorduk suskunluğumuzun...

İçim acıdı... Ve omuz başında kanayan masal; yalandı! Yüreğimi burkan, kalemimi kıran, içimi senden çıkaran bir yalan...

adınla kanadım ben!

Şimdilerde şehirler arası yalnızlık seferleri düzenliyorum gözlerine... İsimleri silinmiş mezar taşlarında gülümsüyorum... Ve hala ölü çocukların gözlerinde masallar arıyorum... Suçluyum... Bir masaldan arta kalan yanımla, suçlarımın bedelini ödüyorum...

Affet beni kayıp yıldız.. Affet.. Günahsız ölümler düşlüyorum!

Fatıma Arslaner

NAN GİBİ

2008-10-24T03:43:00.023+03:00

Ve gözlerin gelir geçer içimden,

Su içerken, sen sokulurken akşam kızıllığına,
Ekmeği bölerken,
Yalnızsam, yıllar nasıl geçmişse aradan,
Unutmak kolay sanmışsa şarkılar,
Şiirler yalan yazmışsa ayrılığı,
Kör olsun sözlerim, unuttuysam adını,
An gibi aklımdasın..

Gelir geçer gemiler,
Belki sende geçersin diye,
Bir kumru konar her sabah pencereye,
Bir miladı taşır GeCe bir yıldız,
Soğuk olur, üşürsün ya adamakıllı,
Hani sarılırsın kendine,
Hani aklın karışır,
Bu bir divaneliktir gönül Ah'a alışır,
Ömrüm bitse ne çıkar,
CAN gibi aklımdasın..

Gündür bu geçer gider,
Belki bir şey kalmaz sanırsın,
Yani bir sabah uyandığında,
Ne hAyAtın tortusu, ne kokusu alışmışlığın,
Her şey başka olacaktır,
Başka bir otobüs, başka bir gazete,
Resimlerden silinecek yüzün belki de,
Ne adın, ne sanın,
Bir şafak vakti açınca gözlerini,
Bir merhabayla,
Yeniden kurulacak dünya,
Ve sen her şafak,
Nan gibi aklımdasın..

Bazen bir şey geçer içinden insanın,
En ücra yerlerinden, cesaret gibi bir şey,
Ne olacak işte, kömür yanmıyorsa eskisi kadar güzel,
Fasulyenin tadı yoksa,
Şarkılar yakmıyorsa içini,
Sadri Alışık öyle güzel ağlamıyorsa,
Aşık olmayı beceremiyorsa İzzet Günay Mahallenin en güzel kızına,
Denizin tuzu, Yalnızlığın bahanesi yoksa,
Bir bıçak saplanınca yüreğinin tam ortasına,
Zannetmeki ölmek zor, ölmek kolay, kolay da!
Kan gibi aklımdasın..

Bu da geçer, her sabah kanayacak değil ya,
Bakarsın taze ekmek çıkarır köşedeki fırın,
Biraz da helvası bizim bakkalın,
Senden ayırdığım üç beş zeytin,
Otururum sofraya,
Her lokmada geçer acısı belki bırakılmışlığın,

Bende unuturum, nasıl unutulursa sana susuzluğum,
Ve nasıl becerdiysem kahrolmayı,
Öyle unuturum,

Ekmek gibi, Nan gibi aklımdasın..

Ve gözlerin gelir geçer içimden,
Su içerken,
Sen sokulurken akşam kızıllığına,
Ekmeği bölerken,
Yalnızsam, yıllar nasıl geçmişse aradan,

Unutmak kolay sanmışsa şarkılar,
Şiirler yalan yazmışsa ayrılığı,
Kör olsun sözlerim, unuttuysam adını,

An gibi ..
CAN gibi ..
KAN gibi ..
NAN gibi .. Aklımdasın

(S)Aklımdasın.

İbrahim Sadri

Notaları/M Sana Dair

2008-10-22T23:31:00.033+03:00

/ Notaları sevdaya dair
Hüzünlü bir şarkıdan geçiyorum şimdi /

Monoton bir hAyAtın rengarenk yamacında dirsek çürüttüm
Düşlerimin satır aralarında gelincik çiçeklerine akar gözyaşlarım
Hüzünler toprak rengine bürününce
sevdalar dize gelir..

Sevdalar bulanınca ayrılıklara gözyaşları intihar olur gözlerde
Ertelenmiş hayallerin sancılarında asılı durur siyah beyaz resimler
Kahverengi efkarları yüklenince sırtıma hüzünler sırdaşım olur

Anlamsız düşler üzerine kuruludur hAyAt
.. tek başına koskoca bir yalnızlıktır
Ve hAyAt bazen intihardır avuçlarımda sıktığım
.. soluk almadan yürüdüğüm gurbet kaldırımıdır
Hüzünlerden bozma mutlulukları yaşadığım hançerdir

Zalım bir yalnızlık var şimdi bedenimde
Dışarısı hüzün buğulu ca/m*n kırıkları
Kekremsi ayrılık acısı bedenimde
Dışarısı özlem,sürgün
Tıpkı gözlerin gibi,ellerin gibi
Yeşil gözlerin gibi uzak ve sürgün

Gülümsemelerimde çoğalan
Sonsuzluğum
Umduğum
Narinim

..

/ Notaları yalnızlığa dair
iki kişilik bir şarkıdan geçiyorum şimdi /

Gözlerimden uzun yolculuklar geçiyor
Hayalinle gözlerime sınırlar çiziyorum
hasretine dair.

/ Ve
Notaları sana dair
mahur bir şarkıda bekliyorum /

Şiyar Buzcu

Sensiz uyanMamak için;
Bu GeCede uyunmadı
Suçlu kim deme
Belki yoktur
İkimiz sanmıştık ki,
tek kişilik bir yalnızlığa bile
Rahatça sığarız.

--

SEVDAMIN KIBLESİ YANLIŞ YÖNDEYMİŞ
VARLIĞIN ZULÜM YOKLUĞUN ÖLÜM..
YOKLUĞUN BİR İÇ SAVAŞTIR YÜREĞİMDE SEVGİLİM../..
GERİ ÇEKİLDİM SENİ BEKLEMEYE GİDİYORUM..
İYİ BAK VE HATIRLA..

KAÇ GECE SENSİZ KENDİMLE SAVAŞTIM..
OLMADI SENSİZ UYANMAMAK İÇİN.
BU GECE UYUNMADI
SUÇLU KİM DEME BELKİ YOKTUR..

İKİMİZ SANMIŞTIKKİ
TEK KİŞİLİK YANLIZLIĞA BİLE RAHATCA SIĞARIZ

-Alıntı-

..ÇOK AŞIĞIN VAR DİYORLAR?!..

2008-10-21T23:50:00.029+03:00

Çok Aşığın var diyorlar,
Yalan de yeter bana.
Bir sevda sözü fısılda,
Hazırım inanmaya.

Gönül hırsızı diyorlar,
İnkar et yeter bana.
Gözlerindeki cevaba,
Korkuyorum bakmaya.

GeCeler uzun ve yalnız,

Yoksun sabaha kadar.
Düşümde bile günahkarsın,
Bunu kim hayra yorar.

Ardımdan deli diyorlar,
Belki de yalan değil.
Yanımda bile uzaksın,
Nasıl dayansın Gönül.

Çok ahlar aldı diyorlar,
İnkar et yeter bana.
Gözlerindeki cevaba,
Korkuyorum bakmaya.

Melihat Gülses-İnceSaz

"Sürekli sınanır ilişkiler. O biri hep gelir. O biri sen de olabilirsin.
Her yeni biri geldiğinde bir başlangıçtan söz edilemez.
Her başlangıç eskiye dönüştür biraz da.."
Sezen Aksu şarkılarıyla "O Kadın" filminden..

Adı DuA Olan Sevgilim

Yedi Rekat Günah Kıldım Bedeninde
Dizlerinde Yedi Zikir Secdeye Vardım
İhmalin Uzak Meleğine Teninde Aldandım
Yapayalnızdım Kendi Kalabalığım İçinde
Tarih Kadar Yalnız,
Aşka Aşina, Acıya Unutkandım

Er Yüzlerde Tavaf Ettim Bunca Yıl Kalb Evini
Kırk Yemin Kurtulmuştur Sanırken İçimin Pınarlarını
İnanmadığım Allah’a
Senin Yüzünden İnandım
Adı Dua Olan Sevgilim
Yandım Yandım Yandım

Sessizliğe Borcum Var Birkaç Kelime,
Sessizliğe Borcum Var Birkaç Feryat,
Sessizliğe Borcum Var Birkaç Çığlık,
Sustum, Yıllarca Sustum Kan İçinde
Ödeyemedim Borcumu Onca Şiirle
Adı Dua Olan Sevgilim
Yandı Ruhumn Gömleği
Yedi Deryalar İçinde
Aşktı/m Aşktı/n Aşktı/k.

Aslında Sen Yoktun
Yalnızca Bir Duayı Sevdim Ben
Varlığın Yalanımdı
Aşktı/m Aşktı/n Aşktı/k.
Geçti Gitti Hepsi
Geçti Gitti İşte
Dudaklarım Kilitli
Yasin Yasin Yasin

Çok Şükür Ölmeden
Son Duamı Ettim Ben
Allah Beni Terk Etti
Kendi Dağımı Kazdım Defterime
Gün Geldi Buradanda Gittim

Murathan Mungan

---

aşkın adı büyük kendi küçülmüş(mü=?)
cürümü kadar bile yer yakamaz mı oolmuş?
oysa el kadar değilmiydi bu yürekler
yeri dolmayan, doldurulamayan.. aşka dair mi tüm istekler
sevdalar mı kısaldı?
karınca duası gibi niyetlerde kendimizimi arar ooldukk:( ?
baktığımız gördüğü/n/müz yerde değilmiydi aşk?!

.

bi film, bi şiir ve bi şarkıdaa..aşk
büyük puntolarla, sekiz sütuna manşet!aşk.
renk renk, desen desen, boy boy ve çeşit çeşit "çook satar/(n)" aşkk:(

"çok aşığın var diyorlar" . "yalan de yeter bana".. bi şiir oku "adı dua olan sevgilim".. bi masalı yaşat bana.. tüm yoollarım sana çıksın.. yollarına düş/en "0" kadın ben olayım.

aşk olsun sana sevgilii.. hepinize aşk olsun.

angel

TeN ve HÜZÜN

2008-10-20T02:11:00.077+03:00

Sevmeden sevilmek, dokunulmadan dokunmak, yaralanmadan yaralamak, acı çekmeden acı çektirmek, zırhlarımızı, akıllarımızı, hesaplarımızı bunları elde etmek için mi kuşanıyoruz? Onun için mi deneyip duruyoruz insanları? Her sınamada onlar biraz daha fedakâr, biz biraz daha mı güçlü oluyoruz. Güçlü olmak isteğinin aslında nasıl bir korkaklık olduğunu fark edememek kaç aşka mal oluyordur insana.

Acaba kendimizi en çok savunduğumuz sırada mı alıyoruz en büyük yaralarımızı, en büyük budalalıklarımızı en akıllıca davrandığımızda mı yapıyoruz acaba, rahatı ve güvenceyi en çok istediğimizde mi kaybediyoruz en büyük mutluluklarımızı, en çok korktuğumuzda mı acaba korktuğumuz başımıza geliyor?.. Kendimizi bu kadar savunmasak, bu kadar akıllı olmasak, rahatın peşinde bu kadar koşmasak ve bu kadar çok korkmasak, yaralarımız, pişmanlıklarımız ve ACılarımız daha mı az olurdu acaba?

"tAnRı'yı ve insanları deneme," diyen Nietzche'ye aldanmayıp herşeyi ve herkesi bu kadar çok deneyden geçirdiğimiz için mi tAnRı'yı ve insanları kaybediyoruz?

İnsanları bu kadar çok denediğimiz, kendimizi kalkanlarımızın arkasına böylesine iyi gizlediğimiz, hiçbir acıya ve sıkıntıya razı olamadığımız için mi en çok istediklerimiz en uzağımıza düşüyor, mutluluk ele geçmez bir MASAL kuşuna dünüyor?

Biz, herkesi her zaman deniyoruz, emin olmak, güvenmek istiyoruz, sevgisini ve bağlılığını her an kanıtlasın, hAyAtını ve herşeyini tehlikeye atsın ve bunu binlerce kez yapsın istiyoruz. Kendimizle ve korkularımızla o kadar doluyuz ki, hiçbir duyguyu, hiçbir insanı, hiçbir nesneyi olduğu gibi bütün gerçekliğiyle göremiyoruz, her şey kendimizle ve korkularımızla oluşturduğumuz prizmalardan kırılarak ulaşıyor bize, her şeyi olduğundan başka bir biçimde ve olduğundan başka bir yerde görüyoruz, belki de bu yüzden aradığımız şeyleri aramamız gereken yerlerden başka yerlerde arıyoruz. Mutlulukla aramıza korkularımızı ve kendimizi sokuyoruz.

Aragon'un dediği gibi eğer "mutlu aşk yoksa," bu aşkın suçu değil.

Aşkı, acısından, kederinden, tedirginliğinden, ayrılığından, üzüntüsünden, yarasından ayıklamaya çalışanların aşkı, mutlu olmayan aşklar.

"Ben acıya, aldatılmaya, kedere razıyım," diyenlere verilebilecek bir armağan mutlu aşk.. Aşk iki eli dolu bir eski ilahe, birinde mutluluğu birinde acıyı veriyor. Acıyı almadan öbürünü almak mümkün değil.

Çok mu korkuyoruz acıdan ve yaradan ve kederden?
Korku bizi acılardan koruyor mu peki?
Aşk, o eski ilahe, o tanrıların orospusu, acıdan korkana inadına acıyı verip öbür elini kapatıyor. Acısız mutluluk olmuyor.

Sevmeden sevilmek, dokunulmadan dokunmak, yaralanmadan yaralamak, acı çekmeden acı çektirmek,

zırhlarımızı, akıllarımızı, hesaplarımızı bunları elde etmek için mi kuşanıyoruz?

Onun için mi deneyip duruyoruz insanları?

Her sınamada onlar biraz daha fedakâr, biz biraz daha mı güçlü oluyoruz?
Güçlü olmak isteğinin aslında nasıl bir korkaklık olduğunu fark edememek kaç aşka mal oluyordur insana?!

Ama korkulardan kurtulmak da ne kadar zor.
Her seferinde hep acıyan yerimiz aklımıza gelir.
Aşkı her gördüğümüzde, hemen kendi üstümüze kapanmamız, hep o acıyan yerimizi korumak istememizden.

Kendimizi bu kadar sakınarak nasıl yaşayabiliriz hAyAtı?
Bu kadar güçlü, bu kadar akıllı, bu kadar zırhlı olarak nasıl değebiliriz hAyAta?

Bütün kitapları okuyorsunuz, hAyAtın karmaşık yollarından dolanıyorsunuz ve çıka çıka hep aynı mısraya çıkıyorsunuz.

"Ten hüzünlü heyhat.. Ve okudum bütün kitapları."

Heyhat ten hüzünlü, bütün kitapları okusanız da..bu ten bu hüzünden
kurtulmalı..

En büyük yaraları kendinizi en çok savunduğunuzda alıyorsunuz, en büyük budalalıkları en akıllıca davrandığınızda yapıyorsunuz, en güçlü olmayı en çok korktuğunuzda istiyorsunuz ve mutluluk hep uzaklarda kalıyor.

Savunmasız, güçsüz ve hesapsız olmak belki de mutluluğun kapısını açacak.

Ahmet Altan
"GeCe Yarısı Şarkıları" ktb.

bi "İnsan yapmak"

2008-10-19T15:29:00.019+03:00

Fransızların o muhteşem heykeltıraşı Rodin'e bir heykeli nasıl yaptığını sorduklarında tek bir cümleyle cevap vermişti.

-- Taşın fazlasını atıyorum, geriye heykel kalıyor. --

Bir heykel, "taşın fazlası" atılarak yapılıyor, peki insan nasıl yapılır?
Rodin'in heykel yapması gibi hepimiz de insanlar yaparız. Tanıdığımız, sevdiğimiz her insan aslında bizim yaptığımız insanlardır. Ve biz insanları Rodin'in heykellerini yaptığının tam tersini yaparak yaratırız.

Bir insanla karşılaştığımızda, o küçük bir kil parçasıdır. Onun bütününü görmeyiz, bilmeyiz de.

Alırız o küçük kil parçasını ve onu yoğurup kendi toprağımızdan bir şeyler katmaya başlarız, bacaklar yaparız ona, kollar, sonra bir gövde, kendi kafamıza uygun bir kafa.

Küçük kil parçasına kendi toprağımızı ekleyerek yaptığımız insan, ne kadar kendisidir ne kadar bizdir, onu hiçbir zaman kestiremeyiz. Heykelin ilk kil parçası ondandır, ama gerisi hep bizim toprağımızdır. Bizim kafamızda yaptığımız insanlar, kendilerinden çok bize benzerler.

Zaman zaman heykelin içinden kendileri çıkıverirler, yaptığımız heykelin kolu bacağı düşer, kafası yana yatar, birden sinirleniriz, "Neden sen benim yaptığım heykele benzemiyorsun," diye, ya da "Neden benim yaptığım heykeli bozuyorsun," diye.
İşin garip yanı, o heykeli yaparken de içten içe heykelin aslına benzemediğini, kolunu, bacağını değiştirdiğimizi, bütün çirkinliklerini, eksikliklerini kendi toprağımızla kapatıp değiştirdiğimizi hissederiz, ama bu gerçeği inanılmaz bir dirençle saklarız kendimizden. Özellikle kadınlar, gördükleri gerçekleri kendilerinden saklamakta, heykellerini kendi yaptıkları gibi görmekte çok dirençlidirler ve bu işi erkeklerden çok daha uzun zaman sürdürebilirler.

Biz, küçük bir kil parçasına kendi toprağımızı ekleyerek heykeller yaparız.
Rodin, taşın fazlasını atarak yapar.
Ve onun heykelleri bizimkinden daha uzun ömürlü olur.

Paris'te Rodin'in müzesini gezerken, yıllarca resmini masamın üzerinde tuttuğum o kadın heykelini görmek istemiştim önce. Heykeli bulmuştum. Benim tahmin ettiğimden çok daha küçüktü, ama benim tahmin ettiğimden çok daha güzeldi.
Dizlerinin üstüne kapanmış bir kadının heykeliydi, saçları yüzünü kapatmıştı, vücudu çırılçıplaktı, yuvarlak kalçaları vücudunun diğer kısımlarından daha parlaktı. Kalçaların neden daha parlak olduğunu, dayanamayıp o kalçaları okşadığımda anlamıştım. Çünkü benim gibi herkes dayanamayıp kadının kalçalarını okşuyordu ve kadının kalçaları binlerce elin okşayışıyla parıldıyordu.
O heykeli gördüğümde çok gençtim.

Ve benim küçük bir kil parçasına kendi toprağımdan ekleyerek yaptığım kadınlar o heykele benzedi, kalçaları yuvarlak, belleri ince, yüzleri saçlarıyla örtülüydü.
Yüzleri görünmediği sürece bir sorun çıkmıyordu, ama her defasında, heykel başını çevirip bana bakıyordu ve yüz benim yaptığım ya da yapmak istediğim yüz değildi.

Bu sefer, aynı anda birçok küçük kil parçası alıp birçok kadın yapmaya başladım.
Bunun adına 'sadakatsizlik' diyorlardı. Onların ortasında durup hepsine birden bakıyordum, aralarından başını çevirmeyecek biri çıkacak mı diye; hepsi de başını çeviriyordu, yüzleri benim yaptıklarım değildi.

Sonra, kadınların da benden küçük bir kil parçası alıp bundan bir heykel yaptıklarını keşfettim. Ve ben de onlar gibi olmadık bir yerde başımı çevirip onlara bakıyordum.

Daha sonra herkesin heykeller yaptığını fark ettim.
Aslına benzemeyen milyonlarca heykel vardı çevrede. Herkes kendi yaptığı heykele sarılıyordu ve herkesin heykeli kendi sarılışına dayanamayıp parçalanıyordu.
Ve bütün heykeller karşılıklı birbirlerine haykırıyordu.

-- Ah, sen çok değiştin! --

Küçük bir kil parçası alıp ondan büyük heykeller yapıyorduk.
Sonra heykeller başlarını çevirip bakıyorlardı ve yüzleri bizim yaptığımız yüzler değildi.

Ama en korkuncu, bazılarının, yüzleri değişik olan ve kendi kollarında parçalanan heykellerinden ayrılmak istememeleriydi. Ve iki heykelin karşılıklı birbirini parçalamasıyla geçen bir hayat yaşanıyordu.

Taşı tanımak kadar kolay değil insanı tanımak.
Kimse tanımaz sevdiğini, sevdiğinden bir küçük kil parçası alıp ona kendi toprağını ekleyerek büyük bir heykel yapar. Yaptığı heykel kendisine benzer.

Oynar bir zaman yaptığı heykelle.
Onunla konuşur.
Heykeli değil, aslında kendi sesini dinler.
Kendi duymak istediğini duyar.

Sonra heykel başını çevirir, muhakkak her heykel bir gün başını çevirir.
Yüzü görünür. Gördüğü yüz, görmek istediği yüz değildir.
Ve insanlar hayal kırıklıkları yaşarlar. O hayal kırıklıklarında garip bir çocuksuluk çıkar ortaya, kabahatin heykelde olduğunu sanırlar, içten içe gerçeği görmekten hep kaçtıklarını bilseler de, bunu kendilerin kolay kolay itiraf edemezler işte: İsterler ki, sevdikleri insan, kendi yaptıkları heykele benzesin, kendi yaptıkları heykel gibi konuşsun, yüzünü hiç çevirmesin.

Belki de Rodin, yüzü görünen heykelin parçalanacağını daha o zamandan biliyordu!?

Kendisine aşık olan, kendisi gibi mermerlerle oynaşıp heykeller yapan, bir iddiaya göre kendisinden bile daha yetenekli olan gencecik Camile Claudell'i çıldırtıp akıl hastanelerine düşürmüştü.

Camile, aşık olduğu bu büyük dahinin yüzünü daha baştan görmüş ve bu yüzü değiştirmek istemişti, ama yıllarca birlikte yaşadığı kadını bırakıp Camille'le olmaya yanaşmayan Rodin, kızın bütün yaşamını mahvetmişti. Elleri Camillle'in ellerinden daha büyüktü ve çekici daha ağır vuruyordu, Camille'in yüzünü değiştirememişti, ama heykeli parça parça etmişti.

Küçük bir kil parçasından bir heykel yapmak kolay iş değil, çok emek ister.
Ama insanlar emekten pek kaçınmazlar, aşk derler onun adına.
Aşk dedikleri, bir insandan küçük bir kil parçası alıp bir gün yıkılacağını gizliden gizliye hep bilerek, o küçücük parçadan kocaman bir heykel yapmaktır. Ve kendileri bir heykel yaparken, kendilerinin de heykelinin yapıldığını bilmezler.
Sonra birden yüzlerini çeviriverirler.

Heykellerin kolları bacakları yanlış oynar, parçalar dökülür.
Her seferinde, yeni küçük kil parçalarından yeni heykeller yapmak için, arkalarında kırık bir heykel bırakarak uzaklaşırken, aynı mahzun sesle, aynı sözcüğü söylerler.

-- Elveda.--

-Ahmet ALTAN-
"Gece Yarısı Şarkıları" kitabından

SOLU(ĞU)MDASIN SEVDA(M)!

2008-10-18T15:56:00.026+03:00

Suzinak bir şarkıdır, içimde kırık dökük vagonlarla
yol alan yaşam..

Tren rayların uzun, ışıklı kimsesizliğinde geçiyor zaman..
Duvarların (k)arasında sancılı bir yaşam daha ekleniyor gözlerime..
(S)ağır bir zaman içindeyim.

GeCe sedeften gölgeler dökülüyor avuçlarıma..
Alaca kanatlı atlılar, ellerinde simsiyah güllerle
geliyorlar yalnızlık merasimine..
Görecesiz, yasak ve bölücü bir yalnızlık bu..
Gözlerime hedef sevimsizliklerin yaylım ateşinde;
inadına göremediklerimi seviyorum..
Yasakların belimi büken faşizanlığında; ekmeğimi,
suyumu bölüyor asi iştahsızlığım.

(P)ustayım (s)is içinde.

Ne vakit bir uçurtma yapsam telli duvaklı,
tel örgülere takılıyor; kuyruk acısıyla çırpınarak..

Aynı labirenti dolaşıyorum uykusuz..
Koridor boyu üniformalar, kamuflajlar, yasaklar..
Ve demir parmaklıklar kanatıyor düşlerimi..
Kanıyorum.

Gidişime dalgın bir İstanbul,
dönüşüme beklentisine küsmüş bir çift göz bıraktım..
Affet beni sevgili.. Yine (s)aklayamadım içimdeki haylaz çocuğu..
Soğuk yargı koridorlarında son bulan, onaylanmış bir hüküm,
karanlığa kesti sana gelişlerimi. Sonrası..

Sonrası, duvar dibi bekleyişler,uykusuz ranzalar, suskun voltalar..
Ve yine, hükümlüğün acı yüzüyle karşı karşıyayım
kendi mazoşist duygularımla;
bu anlamsız, bu yorucu savaş
daha ne kadar sürecek bunu bilmiyorum..
Ne yana baksam inadına duvar örülüyor yürüyüşlerime..

Yine on adımlık sancılarda voltalıyorum, yaşlı Maltaları..
Sabahları çirkin imalı “koğuş kalk”ların kulak tırmalayan sesinde,
geçmişimden tanıdık sancılar biriktiriyorum yastığımın altında..
Gece vardiyalarının hüzün nöbetlerinde,
sana uzak ellerimi bastırıyorum göğsümün sol cenahına..
Uzun sohbetlerimizin aklıma yuva kurmuş
sevgi sözcüklerini yineliyorum,
hasret her yüzümde vuranda..

BiR ihtilal kadar
yalnız,

hazin BiR ölüm kadar sessiz
ACı/ların koynunda
yım.

Bu kaçıncı mevsim özgürlüğün bekleme odalarında..
Her akşam gürültüyle üzerime kapanan demir kapıların paslı ağırlığıyla,
serin bir poyraz esiyor bahçemde..

Üşüyorum..
Yılları devirmiş tutsaklığım, ayları büyütüyor gözlerinde..
Sancılı bir sevinci yeni toplamışken daha,
gereği düşünülmüş bir hüküm infazında,
ertelendi geleceğe umutla bakan gülüşlerim..
Duman altı odamın en kederli köşesindeyim..
İki sigara arası zamanı azaltıyorum efkar demlenince gözlerimde,
(h)içlenen kalp sancılarımı asıyorum
dudağımda pusuyan duman halkalarına..

Solu(ğu)mdasın sevdam.
Gözümü kapattığım yanı başımda aşk belası bakışların,
ulaşılmaz dağların doruğundan KARADENİZ’ime dökülen
ateşi sönmez yegane ırmağımsın.

İçime dirençsin sevdam.

Tutsak duruşumda özgürlük saklıyorum senin için..
Yara almış yolculuğumuzun kanayan yerlerine,
sargısı bol düşler ekliyorum..

SOLU(ĞU)MDASIN SEVDA(M)..

Hasan Karadeniz

CACık

2008-10-17T11:23:00.025+03:00

Sözüm meclisten dışarı dostlar
Bugünlerde kendimi hıyar gibi hissediyorum
Hani dilim dilim doğrasalar beni
Marmara Ege Karadeniz ve hatta Akdeniz cacık olur diyorum

Derdim öylesine büyük ki dostlar
Kırka yarıp yine kırka bölseler
Ve kırk bostana gübre diye serpseler
Kırkbin tane ot biter de kırkbin derde deva olur diyorum

Ne oldu bana böyle durup dururken
Oğlan aldı başını gitti kız zaten lafımı dinlemezdi
Düğmem kopuk paçam sökük oramda buramda çengelli iğneler
Bir de çengelli iğne nazar bozar derler

Hanımın çorabı kaçık başında bigudiler
Karabaş bile, karabaş bile suratıma bakıp bakıp havlıyor
Öğünmek gibi olmasın ama dostlar
Kendimi hıyar gibi hissediyorum

Hani ince kıyım doğrasalar beni Akdeniz cacık olur diyorum
Ve hatta Atlas okyanusu ve hatta Hint okyanusu
Ve hatta hatta Büyük okyanus bile cacık olur diyorum
Böyle cacığa rakı mı dayanır

Çivi çiviyi söker derler soğuktan donanı buzla ovarlar
Ben zaten yanmışım dostlar peki beni fırına mı koysalar
Zeytin suyuna kuru ekmek böyle gelmiş böyle gidecek

Barış Manço & Cacık

..O gitti..

Cürmü kadar yer yakmayacak,
ateşte dövülmeye gitti çelik nefreti.

Sizin tükürdüğünüz mazgalların yukarı bakardı (gök)yüzü..
Ben o mazgallardan aşağı, açlığının çığlığıyla sağır olan bir martı..

Denizin kine döküldüğü vakit aşk,
yüzündeki toprağı,
bileğindeki pıhtıyı pay etmeye kemiğime dayandı!

..O gitti..

Gözlerindeki döner merdivenlerden hızla koşan lal rengi kadın,
utancından bir sicimle

kendini "ASTI" kıyamete .

-Alıntı-

"Aşk" koyar mısın bu MASAL'ın adını?

2008-10-16T22:48:00.011+03:00

Aşk koyar mısın bu masalın adını?

Aynı ayın farklı hilalleriyiz aynı duyguların Allah bilir kaçıncı sahibiyiz.

Yastığa konduğunda uyku tutmayan başlar
hayallere konduğunda keder tutmayan onlar.

Onların, onlar gibilerin, onlara benzeyenlerin, onlarla bezenenlerin ve bizim için diyelim ki:

Ey gönül!

Sessiz kalma
susma çok konuşan var diye..içinde salınan çocukluğu haykır önce
korkma geç kalırımda annem azarlar diye,
mecnun ol kapa gözlerini bir salıncakta hayal et kendini
kuşlar kıskansın uçmaya yeltenen hayallerini
bağır hiç olmadığı kadar gül çürük dişlerine inat çekinme ve merak etme beğenilmem diye sen önce bir sev gerisi gelir yeni pabuçların gibi
yürüye yürüye.

Yine diyelim ki; ey gönül!

Eğme başını yürürken
kaç bahar gördüysen o kadar genç olmalısın şimdi
duymuyor musun sana sesleniyor senin için ötüyor tüm kuşlar
vuslata ersin göz kapakların
ciğerlerin doysun çiçeklerin hoş rengine kollarını bırak iki yanına kaldır başını
seyret masmavi göğü
bulutları sevdaları mutlulukları
sensin bu mutluluğun kaynağı
ve sen olmalısın sevda yolculuğuna çıkmış bu geminin yegâne kaptanı.

Bir daha diyelim ki; ey gönül!

Utanma ve sıkılma söyleyemediğin şeyler için, boş ver rüzgâr dağıtsın saçlarını sarıl hayallerine sımsıkı beklemekten sıkılma unutma ki kışında yazında var bir baharı
senin dilinle dillenecek busenle kıymetlenecek
kafiyenle hecelerine bölünecek bir yazın yazgınla yaza dönecek geçirdiğin tüm baharların.

Bitsin bu hasret öyle ya bitmeli artık bu hasret Ferhat ölmemeli bu hikâyede Yusuf gözyaşı dökmemeli bu öyküde
ayrılık çizmedim bu dünyaya resmetmedim hiçbir hüznü bu masalda.

Önce heceler birleşmeli
sonra çocukluğum yeşermeli gençlik görünmeli karşı tepeden
bir kulaç yanında Leyla'sı bitmeli
geceye çalmamalı bu gündüz
dillere destan olmalı nâmı.

Sevdayla ve ayın'la ve kaf'la ve şın'la söylenmeli ve aşk konulmalı bu masalın adı.

Sahi.
Aşk koyar mısın bu masalın adını?

alıntı

rüzgar

2008-10-15T23:54:00.017+03:00

rüzgar..
..içimdeki çiğ yalnızlığa dokun!
saklayacak ne kalır bilemem..
koyu bir mavi denizdim ben..
kirlendim.
yosun tuttu dilimin kemiği.

rüzgar..
..içimdeki yaralı çocukluğuma dokun!
geçmeyecek yoksa zaman.
yırtacak gövdemi bu öfke nöbetleri.
kanadım.
silindi aynadaki çocuk yüzümün gülücükleri.

rüzgar..
..içimdeki dilsiz kadına dokun!
bir kenara atılmış duygularımı arındır.
bir menekşe kokusu değsin saçlarıma.
alacasındayım gecenin.
saflaştır beni.

rüzgar..
..içimdeki kimsesizliğime dokun.
kuytu köşelerden kurtar beni.

Şimdi Ben Bu Şarkıları Kime Söyleyeyim

2008-10-14T04:25:00.009+03:00

Sırı dökülmüş holdeki aynaya baktım dün
Hatıralar dalga dalga sırlar içinde
Rengi solmuş fotoğrafları bir bir yaktım dün
Alev alev her kare parlar içimde
Alev alevsin, dalga dalgasın
Nerde olsam aklımda biraz sen varsın

Şimdi ben bu şarkıları kime söyleyeyim
Sen olmayınca benim tadım olmuyor
Yine yandı ilk ışıklar kime gideyim
Ayrılık akşamları hep daha fazla kor

Sana yazdığım şarkıları yere yaydım dün
Satır satır, parça parça anlamsız olmuş
Sensiz geçen günlerimi yine saydım dün
Çıkmaz dediğim her gece sabahı bulmuş

Satır satırsın, parça parçasın
Nerde olursan ol şarkılarımda yalnız sen varsın

Şimdi ben bu şarkıları kime söyleyeyim
Sen olmayınca benim tadım olmuyor
Yine yandı ilk ışıklar kime gideyim
Ayrılık akşamları hep daha fazla kor

Satır satırsın, parça parçasın
Nerde olursan ol şarkılarımda yalnız sen varsın

Şimdi Ben Bu Şarkıları Kime Söyleyeyim
- İlhan Şeşen -

SEN ANLA

2008-10-12T23:41:00.026+03:00

Kimseler anlamasın beni!

Züleyha'nın zindanında Yusuf anlasın,
Leyla'nın çöllerinde Mecnun anlasın,
Şirin'in dağlarında Ferhat anlasın,
Aslı'nın yüreğinde Kerem anlasın,

Sen anla!

Aşk, ayrılığa düştüğünden beri kazanılmış sınavları görmeyen benliğimiz, kaybolmuş aşkların izinde sarsıntılı yürüyüşler yapıyor. Pencerelere perdeleri çekerek sokakları yalnızlaştıran insan, aşk adını verdiği kendi yalnızlığının derin kuyularında uzanacak elleri bekleyen çaresizliğe teslim olurken, içeride soluduğu hava, kendini esir ettiği dört duvar ve masasının üzerinde su vermeye bile gerek duymayacağı naylondan sunî çiçeklerle günbegün solgunlaşıp, baharlarda kendine gülümseyen papatyalardan da mahrum kalıyor.

Her yitirilen sevdanın ardında derinleşen boşluk girdabında acı çeken masum duygular, yeni bir günü aydınlatacak kızıl bir güneşin getireceği yeni müjdelerinde olmadığını düşünüyor. Arabesk fanteziler üzerine acılı hAyAtlar kurgulayan gençlik, çözüm bulmak yerine sorunlarını daha da kalabalıklaştırıyor.

Hem de mutsuzlaştıkça, mutlu olduğunu zannederek büyük bir yanılgı bataklığına saplanıyor. Aşk yitik, yitirilen benlik, acı çekense hep hAyAt oluyor.

Oysa ben aşkı, seslerden bir ses değil; bütün sesleri susturan bir çığlık yapmak için arıyorum. Onu bulana kadar bu kalabalık sokaklarda payıma sessizliğin düştüğüne inanıyorum.
Sen de inan!

Beni kimseler anlamasın!

Gözyaşlarını yüreğinde biriktiren ‘hüzün’ anlasın,
Yaprakları sararmış ‘hazan’ anlasın,
Karanlıkları örten ‘güneş’ anlasın,
Güneşe örtü olan ‘gece’ anlasın,

Sen anla!

Çölleşen ruhumun bağrından fışkırıp avuçlarımda biriken masum damlacıklarım. Ey benliğimi kirlerinden arındıran bengisu pınarlarım!

“Gözyaşlarım, sizi bana en iyi ne anlatır? Yazdığım şiirlere, sığındığım cümlelere, yaşadığım sokaklara yabancılaşan aynadaki yüzüm mü? Bütün beklentilerimin içinde yer edinen sınırsız korkularım ve sonsuz ümidim mi?

Kayıp adreslerde sahiplerini bulamadan geriye dönen pulsuz mektuplarım mı? Nisanı ve kırkikindi yağmurlarını bekleyen susuz kalmış hazanım mı? Güneşe, gökkuşağının el değmemiş dallarından rengârenk elbiseler giydiren vakitsiz bulutlarım mı?

Hiçbir zaman acımı hissettiremediğim veda sözcüklerimi? Geceyi derin uykusundan aniden uyandıran ölüm suskunluğumu?
Ölümün hep unutulduğu bir yaşama uğraşımı?
Ey vakitsiz sıkıntılarıma derman olan göz pınarlarım.
Sahi, rahatlatır mısınız?
Yaşama hüzünden ve gamdan yeni kaleler mi kurarsınız?

Vedasız kanatlanan, ölümün kıyılarına habersiz düşen bir martının dalgalara bıraktığı matemlerden habersiz misiniz?

Sessiz misiniz?
Mavi misiniz?

Beni kimseler anlamasın!

Martılara hasret ‘deniz’ anlasın,
Baharına hasret ‘çiçek’ anlasın,
Ölümüne hasret ‘hAyAt’ anlasın,
SEN ANLA!

-Alıntı-

GİDERKEN

2008-10-10T02:20:00.027+03:00

"..ben giderken
ben de sen..

..sen de ben
kaldım..

..sen giderken bize
ne kaldı..?!"

en güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
ben sokakta rastlasam bile tanımayım diye
en güzel günlerimin bu üç mel'un adamını
yer yer tırnaklarımla kazıdım
hatıralarımın camını..
en güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
biri sensin,
biri o,
biri ötekisi..
düşmanımdır ikisi..
sana gelince..
yazıyorsun..
okuyorum..

kanlı bıçaklı düşmanım bile olsa,
insanın
bu rütbe alçalabilmesinden korkuyorum..
ne yazık!..
ne kadar
beraber geçmiş günlerimiz var;
senin
ve benim
en güzel günlerimiz..
kalbimin kanıyla götüreceğim
ebediyete
ben o günleri..

"seninle biz
artık düşman bile değiliz !
düşman bile olamayız
artık.seninle biz."

sana gelince, sen o günleri -
kendi oğluyla yatan,
kızlarının körpe etini satan
bir ana gibi satıyorsun!.
satıyorsun:
günde on kaat,
bir çift rugan pabuç,
sıcak bir döşek
ve üç yüz papellik rahat
için..
en güzel günlerimin
üç mel'un adamı var:
biri sensin,
biri o,
biri ötekisi..
kanlı bıçaklı düşmanımdır ikisi..

sana gelince..
ne ben sezarım,
ne de sen brütüssün..
ne ben sana kızarım
ne de zatın zahmet edip bana küssün..
artık seninle biz,
düşman bile değiliz..!
nazım hikmet 1933

b

i

t

t

i

sen benim sarhoşluğumsun,
ne ayıldım ne ayılabilirim,
ne ayılmak isterim.
başım ağır,dizlerim parçalanmış,
üstüm başım çamur içinde,
yanıp sönen ışığına düşe kalka giderim..
N.H.RAN

komünist melekler, ruhsuz pezevenkler (Den alıntı)

2008-10-09T15:55:00.009+03:00

Sayfa 37,

........

Hafif dalgalı bir acı birikintisinde yaşayan solungaçları 'dün'le tıkalı balıklardık…Kimsenin yüzü yansımadı sokağımıza, kasvetli bir gökyüzünün aynası olmaktan öteye geçemedi hayatlarımız…Lavanta kokulu bir 'yok zaman'ın dejavusuyla susturduk ölümü mutlak kılan solungaçlarımızı, dünü kandırdık, oyaladık...

Kavgalar, doğum günü naraları ,pazarlık diyalogları , nikah şahidi onayları ,çikolata isteyen çocuklar ,baş bakan ,sağlık bakanı ,dış ve iç işleri bakanı ; bunlar dışarıda ışık hızıyla ard arda dizilen çok sesli değişkenlerdi, biz içerideydik ve iç işleri bakanı bunu fark edemezdi ya da sağlık bakanı hiç bakmadı efkar seanslarımızda ucuz sigaraların bizi nasıl harcadığına…Çünkü bu adamlar bir şekilde her şeyin en az zarar verenini tüketirdi; kadının, acının ,sevincin, hayatın …Bizse her nasılsa zararın neresinden dönülürse, dönülen yerde başka bir felaketle karşılaşıyorduk..Yangın yerinden ayrıldığımız noktada alevler dalga geçercesine duruluyor yok yere kaçan adımlarımızı bir kasırga karşılanıyordu, kasırgadan sıyrılıp bir çatı altına kıvrıldığımızda bu kez kasırga uzağa çekilip altında kaldığımız enkazı izliyordu…

Bu haksızlık!!!Lanet kutsal bir cezadır ama biz kimseyi öldürmedik, kimseyi üzmedik ve ihanet etmedik.Evet biraz şarap içtik ve bir kaç kez unutmak için seviştik ama hiç ihanet etmedik!!!Her şey ama her şey bağışlanabilir, kavga esnasında kulaklarda çınlayan bir ''orospuuu'', birkaç saniyede tüm hayatına bacaksız ya da kolsuz devam etmene neden olacak acımasız bir kaza, en yakınını elinden alan yüksek doz ve şırınga, güven duygusunu sonsuza dek belleğinden silecek bir tecavüz, kürtaj ……………….Her şey affedilebilir, herkes …

Ama ihanet…………….ihanet………..…..ihanet………..…..asla !!!

..............

Şeyda D. Herdem

U(M/N)UT

düşe kaçınca yıldızı gecenin
ardısıra uçmaya yelteniyorum
kanat sandığım kollarımla
zaman gelip geçiyor da
bir ben kalıyorum olduğum yerde
ayaklarımı tırmalıyor yürüdüğüm sokak
usulca içine çekiyor gövdemi
sol yanımda büyüttüğüm uçurum
asitten bir örtüye dönüşüyor taşıdığım ten
ellerim boğazımda uyanıyorum geceleri
ölüm sürgüsüz tek kapı
bu yüzden tutsağıyım kendimin
zaman da devrilebilse
sayıkladığım cümleler gibi
gözümden düşen her ne varsa
kalbimde birikiyor
takvimleri yutuyorum avuç avuç
dinsin ağrım
sabaha kalmadan
koyulanan acıyı akıtıp içimden
dibe vuran telvede fala bakıyorum

nedir unutmak; üç vakte kalmadan..
umut nedir; yeşil mi desem mor mu desem..
kulbu kırık fincandır şimdi kalbim
vakitsiz kapanan

dayayıp kanayan avuçlarımı bir çingenenin dizlerine
yalvarıyorum;
bana unut dediklerimi anlat...

Sevgi Köse